Η Μπριζίτ Μπαρντό δεν υπήρξε απλώς ένα κινηματογραφικό είδωλο, υπήρξε σύμβολο ελευθερίας, ανεξαρτησίας και απόλυτης άρνησης κάθε συμβατικότητας, μια αντι-star πριν εφευρεθεί ακόμη ο όρος
Τα γενικά περί του βίου της και της λαμπρής της καριέρας είναι σίγουρό ότι θα έχουν κατακλύσει κάθε γωνιά του διαδικτύου και δεν έχει κανένα νόημα να προστεθούμε και εμείς σε αυτή την ατέλειωτη λίστα. Άλλωστε για αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες γράφουμε, ωστόσο για μια bigger-than-life προσωπικότητα όπως η Μπαρντό, είναι σίγουρο ότι κάπου, κάπως, κάποτε, θα είχαν συναντηθεί οι δρόμοι της με τους τροχούς.
Και όντως έτσι είναι αλλά με τρόπο έμμεσο, καθότι η Μπαρντό ποτέ δεν συναρπάστηκε από τα πολυτελή και γρήγορα αυτοκίνητα που την πλαισίωναν. Πόσο μάλλον δε, όταν ωριμάζοντας απαρνήθηκε το «σταριλίκι» και αφιερώθηκε στην φιλοζωία.
Ακόμα και έτσι, η Μπαρντό άφησε τα δικά της ίχνη στους δρόμους και η λάμψη της άγγιξε για λίγο έναν κόσμο, με τον οποίον… δεν ήθελε να σχετίζεται.
Ένας σύντομος, θυελλώδης δεσμός με τον François Cevert
Το 1971, οι δυο πιο λαμπερές προσωπικότητες της Γαλλίας συναντήθηκαν: η Μπριζίτ Μπαρντό και ο François Cevert, το ανερχόμενο αστέρι της Formula 1. Η σχέση τους, «έσπασε» τα tabloid της εποχής αλλά ήταν προδιαγεγραμμένο πως θα είναι σύντομη. Η Μπαρντό δεν έκρυψε ποτέ την αποστροφή της για τον κόσμο των αγώνων. Στα γραπτά της περιγράφει την ενόχλησή της από τον θόρυβο, την ταχύτητα και την –ακαταλαβίστικη για εκείνη- αγωνιστική εμμονή. Ο δεσμός έληξε γρήγορα, αφήνοντας πίσω του μόνο θόρυβο, όπως ακριβώς τα μονοθέσια που τόσο την ενοχλούσαν.
Η Ferrari που πήρε το όνομά της
Λίγοι γνωρίζουν ότι ένα από τα πιο εμβληματικά supercars της Ferrari συνδέθηκε άμεσα με τη Μπριζίτ Μπαρντό. Η Ferrari 365 GT4 BB, διάδοχος της Daytona, γεννήθηκε μέσα από ένα φιλόδοξο και σχεδόν παράτολμο σχέδιο: ένα κεντρομήχανο GT που θα διατηρούσε την κομψότητα των κλασικών Ferrari.
Το «BB» στο όνομα του αυτοκινήτου θωρείται ότι προκύπτει από τα πρώτα γράμματα του Berlinetta Boxer, όμως η 365 GT4 δεν είναι Berlinetta, αφού η Ferrari παραδοσιακά ονομάζει έτσι τα αυτοκίνητα της που έχουν τον κινητήρα –χωροταξικά- στο μπροστά μέρος και δεν έχει boxer κινητήρα αλλά επίπεδο, μια λεπτομέρεια που έχει να κάνει με το ότι τα διαμετρικά αντίθετα πιστόνια εδράζονται σε κοινά κομβία και όχι σε ξεχωριστά όπως στους boxer.
Όταν ο Pininfarina παρουσίασε το πρωτότυπο, ο ενθουσιασμός στο Μαρανέλο ήταν τεράστιος, όλοι συμφώνησαν πως το αυτοκίνητο ήταν πανέμορφο και σέξι. Αυτοί οι δύο όροι την εποχή εκείνη παρέπεμπαν άμεσα στην Γαλλίδα ηθοποιό, ήταν τέτοια η επίδραση της που σχεδόν είχε το «copyright» αυτών των χαρακτηρισμών.
Κάπως έτσι, το αυτοκίνητο απέκτησε ανεπίσημα το παρατσούκλι «Brigitte Bardot» δηλαδή BB, κάτι που το κουβάλησε σε όλη τη διάρκεια της εξέλιξης του, ακόμα και όταν έφτασε στους αντιπροσώπους της ιταλικής εταιρείας.
Φυσικά, για ευνόητους λόγους δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το όνομα της Γαλλίδας ηθοποιού στην επίσημη ονοματοδοσία του μοντέλου και έτσι, κάποιος στην Ferrari σκέφτηκε να «καμουφλάρει» το BB, ερμηνεύοντας το ως Berlinetta Boxer.
Το Renault 4L και το τέλος μιας διαδρομής
Η Μπαρντό θα μπορούσε να έχει όποιο αυτοκίνητο θέλει. Στις μέρες της δόξας της, θα μπορούσαν να της το έχουν ακουμπήσει στα πόδια της σύσσωμες οι αυτοκινητοβιομηχανίες του πλανήτη ή –αργότερα- όταν αποσύρθηκε στο σπίτι της στο Σαιν Τροπέ, να αποκτήσει έναν στόλο από τετράτροχα. Δεν έκανα τίποτα απ΄όλα αυτά.
Αν υπάρχει ένα αυτοκίνητο με το οποίο συνδέθηκε, αυτό είναι ένα ταπεινό λευκό Renault 4L του 1981, το οποίο χρησιμοποιούσε ως μεταφορικό μέσο στα πέριξ της οικίας της, εκτιμώντας τους χώρους που προσέφερε για να έχει μαζί και την συντροφιάς της, τον τετράποδο φίλο της που ονόμαζε Ε.Τ.
Μετά τον θάνατό του σκύλου της, τον Απρίλιο του 2024, η Bardot πήρε μια οριστική απόφαση: να σταματήσει να οδηγεί. Έτσι έκλεισε ένας κύκλος όπου το αυτοκίνητο δεν υπήρξε ποτέ μέσο επίδειξης ή διασκέδασης αλλά ένα απλό, πρακτικό μηχάνημα.
Μια μούσα πάνω σε δύο τροχούς
Οι μοτοσυκλέτες και τα σκούτερ μάλλον ενδιέφεραν περισσότερο την Μπαρντό. Όχι πάντως με την συνήθη ερμηνεία του «ενδιαφέροντος». Ήταν σαφώς πιο δεκτική στο να χρησιμοποιεί τα δίτροχα ως μέσο προβολής και να πλαισιώνει με αυτά την εικόνα της, προφανώς λόγω της σύνδεσης τους με την ανεξαρτησία και την ελευθερία. Μάλλον ένοιωθε ότι συμπλέει περισσότερο με αυτές τις αρετές και όχι με την πολυτέλεια των αυτοκινήτων.
Η Μπαρντό είχε θεαθεί να οδηγά μοτοσυκλέτες και σκούτερ (Vespa), είχε μάλιστα τραγουδήσει και για μια Harley-Davidson, σε ένα video του 1968. Οι πιο χαρακτηριστικές εικόνες της όμως ήταν πάνω σε ένα Yamaha AT-1. Το 1971, η Yamaha βρήκε στο πρόσωπό της την απόλυτη μούσα και τον καλύτερο τρόπο να προωθήσει το δίχρονο μοντέλο των 125 κ.εκ. στη Γαλλία και στην ευρωπαϊκή αγορά. Ένα λευκό Yamaha AT-1 παραδόθηκε απευθείας στο σπίτι της στο Σεν-Τροπέ και η φωτογράφιση που ακολούθησε έγραψε ιστορία.
Η Μπαρντό, πάνω στη μοτοσυκλέτα, αποθεώνοντας το στυλ και την γυναικεία χειραφέτηση. Το αποτέλεσμα δεν ήταν σε καμία περίπτωση τετριμμένο, μια σέξυ αντικειμενοποιημένη ύπαρξη που πλαισίωνε μια μοτοσυκλέτα για διαφημιστικούς λόγους. Το 125 AT-1 εξαφανίστηκε από τη λάμψη και την δυναμικότητα της, έγινε μέσο, ένα μέσο το οποίο μπορούσαν να οδηγήσουν και οι γυναίκες και να το απολαύσουν χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς να χρειάζεται να απολογηθούν σε κανέναν για αυτό.
