Δοκιμή Alfa Romeo Tonale Ibrida 175 PS: SUV με χαρακτήρα

Η υβριδική Alfa Romeo Tonale ανανεώθηκε χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα της, με ακόμη πιο δυναμική εμφάνιση και λίγους ίππους παραπάνω.

Του Τρύφωνα Αλεξόπουλου, Φωτογραφίες: Ναυσικά Βασιλειάδου

Κανείς μας δεν θα ήθελε να είναι στην θέση της Alfa Romeo, έτσι όπως έχει εξελιχθεί η αυτοκίνηση. Να βρίσκεται αντιμέτωπη με την εποχή του mainstream και της αποστείρωσης μια μάρκα που ενσαρκώνει στο DNA της το πάθος για την οδηγική ευχαρίστηση όσο καμία, με κοινό που ήταν και είναι εξίσου παθιασμένο μαζί της. Και πώς να μην είναι άλλωστε. Μια ματιά μόνο στα θρυλικά, πανέμορφα και οδηγοκεντρικά μοντέλα του μακρινού παρελθόντος θα έχριζαν ως Alfisti ακόμη και τον πιο σκληροπυρηνικό οπαδό της γερμανικής σχολής. Σήμερα, βέβαια, τα πράγματα είναι αλλιώς, ακόμη και για το Biscione.

Η Alfa επιβιώνει με δύο SUV στην γκάμα της. Ένα απ’ αυτά καλείται να κερδίσει μερίδιο στην πιο δύσκολη κατηγορία της αγοράς. Τρία χρόνια (τέσσερα χρόνια από το σήμερα) όμως πριν έρθει η Junior-aka παρ’ ολίγον Milano, ήταν η Tonale που επιχείρησε να βγάλει την ιταλική εταιρία από το τέλμα. Μπορεί να μην έγινε το εμπορικό φαινόμενο που οι ίδιοι περίμεναν, όμως κατάφερε να ξεχωρίσει από τη μάζα.

Η ανανεωμένη εκδοχή της καλείται πλέον να αντιμετωπίσει μια ακόμη δυσκολότερη πρόκληση. Να παραμείνει πιστή στον οδηγοκεντρικό χαρακτήρα της, την ώρα που οι περισσότεροι ανταγωνιστές της έχουν επιλέξει έναν πιο ουδέτερο, πιο εξηλεκτρισμένο και πιο ψηφιακό χαρακτήρα. Όταν μάλιστα η Κίνα έχει κάνει μπόλικη «ζημιά» στην αγορά με τα Super Hybrid αυτοκίνητα, τα οποία έχουν εξωφρενικά χαμηλές τιμές.

Rosso Brera

Αν κάτι δεν χωράει αμφιβολία, είναι ότι σχεδιαστικά η Tonale είναι μια πραγματική Alfa. Όσο Alfa δηλαδή μπορεί να είναι ένα αυτοκίνητο που δεν είναι κουπέ ή σεντάν. Σε κάθε περίπτωση, κρατά ψηλά το ιερό δισκοπότηρο του Centro Stile. Εκεί όπου ηγήθηκε της σχεδιαστικής ομάδας που της έδωσε μορφή ο «δικός μας» Αλέξανδρος Λιώκης.

Θέλοντας να κρατήσουν τον χαρακτήρα της, δεν προχώρησαν σε μεγάλες αλλαγές. Ούτε προσπάθησαν να την κάνουν πιο… ηλεκτρική, όπως κάποιοι άλλοι κατασκευαστές. Το μπροστινό μέρος απέκτησε ακόμη πιο αγριεμένη φυσιογνωμία μάλιστα, με μεγαλύτερους αεραγωγούς και διπλές εσοχές δίπλα από τη μάσκα που παραπέμπουν στην Giulia GTAm. Το Scudetto, η χαρακτηριστική γρίλια δηλαδή, έχει ένα περισσότερο τρισδιάστατο σχέδιο, εμπνευσμένο από την 33 Stradale, ενώ η πινακίδα μεταφέρθηκε στο κέντρο για να υπάρχει μεγαλύτερη ομοιομορφία με την Junior. Στο πίσω μέρος οι αλλαγές είναι πιο διακριτικές, σε αντίθεση με τους νέους τροχούς που στις 18, 19 και 20 ίντσες

Εδώ πραγματικά ξεχωρίζει

Η Tonale ήταν ψηφιακά «ψαγμένη» από την αρχή. Το Infotainment της είχε μέχρι και service book σε NFT (Non-Fungible-Token) μορφή, φωνητικές εντολές και Amazon υπηρεσίες πριν από 4 χρόνια που παρουσιάστηκε. Είχε όμως και κάτι άλλο. Σχετικά μικρές οθόνες και κανονικό ταμπλό, με εξογκώματα πάνω από το κοντέρ, αυτά που στο Μιλάνο αποκαλούν Cannocchiale.

Όλα αυτά παραμένουν, αν και δεν συμφωνούμε με την κατάργηση του λεβιέ τύπου stick. Στη θέση του ένας περιστροφικός διακόπτης ο οποίος γυρίζει χωρίς τερματισμό, οπότε εύκολα μπορείς να μπερδευτείς για το ποια σχέση έχεις επιλεγμένη, μέχρι να τον συνηθίσεις. Όμως η οδηγοκεντρική αίσθηση είναι εκεί. Η θέση οδήγησης και η συνολική γεωμετρία γύρω από αυτήν, τα στρογγυλά ψηφιακά όργανα (είναι διαμορφώσιμα και έχουν επιλογή για ενσωμάτωση του χάρτη, performance ενδείξεων και υβριδικής λειτουργίας) και τα υπέροχα αλουμινένια paddles, όλα έχουν κάτι το νοσταλγικό, που κρατούν την Tonale μακριά από όλα τα νέα C-SUV με την οριζόντια λογική, τις μεγάλες οθόνες και τον συνολικό μινιμαλισμό.

Για την ποιότητα κατασκευής δεν αναφέρεται κάποια αλλαγή, όμως είναι σημεία που φαίνεται πως έχει γίνει budget saving. Παραμένει ένα μοντέλο με premium αίσθηση, παρά τα αρκετά σκληρά υλικά, αφού διαθέτει καλαίσθητες επενδύσεις από συνθετικό δέρμα ή στην περίπτωσή μας Alcantara με ραφές. Παράλληλα, η εργονομία είναι σε εξαιρετικά καλό βαθμό, με φυσικούς διακόπτες σχεδόν για τα πάντα. Εύκολη είναι επίσης η απενεργοποίηση για τα όρια ταχύτητας από το status bar και του συστήματος διατήρησης της λωρίδας από τον αριστερό λεβιέ.

Η εσωτερική διάταξη είναι τέτοια ώστε να υπάρχει αρκετά καλός χώρος για τους επιβάτες στο πίσω μέρος, με σχετικά χαμηλό κεντρικό τούνελ και αρκετά καλό αέρα για τα κεφάλια επίσης. Τα πίσω καθίσματα είναι άνετα και έχουν επίπεδο μέρος στο κέντρο αλλά και όλες τις ευκολίες για μικρούς ή μεγάλους. Ο χώρος αποσκευών στα 500 λίτρα είναι υπεραρκετός, με σωστό άνοιγμα, διπλό δάπεδο και ηλεκτρική πόρτα.

It’s called Ibrida now

Αν πρέπει κάτι να ξέρετε για την Tonale, είναι ότι ήταν το πρώτο ήπια υβριδικό αυτοκίνητο που μπορούσε να κινηθεί πραγματικά ηλεκτρικά. Πολύ πριν αξιοποιήσει την ίδια λογική η Audi, η Mercedes ή ακόμη και η ίδια η Jeep με το ίδιο μηχανικό σύνολο. Εδώ που τα λέμε, έξυπνη ιδέα. Και σαν πρώτη υλοποίηση δούλευε καλά. Έκανε coasting, ρόλαρε με σβηστό τον θερμικό κινητήρα σχεδόν σε κάθε ευκαιρία μέσα στην πόλη και μπορούσε να παρκάρει χωρίς να ξυπνήσει το μοτέρ βενζίνης. Για mild hybrid, ήταν αρκετά… full.

Η βασική συνταγή δεν άλλαξε. Κάτω από το καπό παραμένει ο τετρακύλινδρος 1.500άρης που «τρέχει» στον κύκλο Miller και διαθέτει Turbo μεταβλητής γεωμετρίας. Συνεργάζεται με το υβριδικό σύστημα των 48 Volt και τον ηλεκτροκινητήρα των 20 ίππων/55 Nm μέσα στο επτατάχυτο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη. Η συνδυαστική ισχύς αυξήθηκε πλέον στους 175 ίππους (από 160), ενώ η ροπή παραμένει στα 240 Nm από τις μόλις 1.500 σ.α.λ.

Τα 15 επιπλέον άλογα δεν είναι αυτά που αλλάζουν τον χαρακτήρα της, αφού μάλλον έχουν να κάνουν με τον νέο τύπο μέτρησης της ιπποδύναμης που υιοθέτησε το Group. Τη διαφορά την κάνει ο νέος επεξεργαστής Hybrid Control. Η συνεργασία θερμικού κινητήρα, ηλεκτροκινητήρα και κιβωτίου είναι πλέον πιο ομαλή και πιο φυσική, με τα μικρά κομπιάσματα της πρώτης Tonale να έχουν περιοριστεί αισθητά. Κάτι που έχει αντίκτυπο κυρίως στις χαμηλές σ.α.λ., εξ ου και το ελαφρώς καλύτερο 0-100.

Την απολαμβάνεις πάντως!

Αλλαγές στην πλατφόρμα μην ψάχνετε. Και δεν είναι η STLA Medium που χρησιμοποιούν τα εξηλεκτρισμένα C-SUV της Stellantis πλέον. Είναι η Small Wide 4×4 LWB, αυτή που βάσιζε και το προηγούμενο Compass. Το πρόγραμμα Dynamic εξακολουθεί να αλλάζει πολύ την αίσθηση. Το γκάζι αποκτά περισσότερη ζωντάνια, το τιμόνι βαραίνει ελαφρώς και η Tonale θυμίζει αμέσως πού τοποθετείται στην κατηγορία.

Το κιβώτιο δεν είναι όσο γρήγορο θα το ήθελες. Πολλές φορές η αλλαγή καθυστερεί αρκετά δέκατα του δευτερολέπτου από τη στιγμή που θα πατηθεί το paddle. Εκτός αν είσαι στο κατάλληλο φάσμα στροφών, τότε που την καρφώνει. Αλλά δεν πειράζει. Είναι τόσο ωραία, τόσο αναλογική η αίσθηση που σε ωθεί να αλλάζεις ακόμη και μέσα στην πόλη ή χωρίς λόγο. μΗ θέση οδήγησης είναι ψηλούτσικη, αλλά γρήγορα γρήγορα τη συνηθίζει το κορμί σου. Μετά από λίγα χιλιόμετρα παύεις να σκέφτεσαι ότι κάθεσαι σε SUV και αρχίζεις να ασχολείσαι με αυτά που κάνουν την Tonale να ξεχωρίζει.

Το εξαιρετικά άμεσο τιμόνι με λόγο 13,6:1, η ανεξάρτητη ανάρτηση McPherson εμπρός και πίσω, τα αμορτισέρ FSD, το brake-by-wire σύστημα από τις Giulia και Stelvio και η πολύ ισορροπημένη κατανομή βάρους συνθέτουν ένα σύνολο που σπάνια συναντάς στην κατηγορία. Το εμπρός μέρος ακολουθεί πρόθυμα την τροχιά που του ζητάς, η υποστροφή εμφανίζεται δύσκολα και το αμάξωμα ελέγχεται καλύτερα από τον ανταγωνισμό. Με περισσότερο παιχνιδιάρικο χαρακτήρα. Μέσα σε όρια όμως πάντα, ακόμη και με τα ηλεκτρονικά απενεργοποιημένα.

Ενώ τα φρένα είναι καταπληκτικά σε αίσθηση και σε δάγκωμα, με τις τετραπίστονες δαγκάνες της Brembo να δίνουν ρέστα όποτε πρέπει να φρενάρεις δυνατά, το τιμόνι υστερεί λίγο σε αίσθηση. Κυρίως επειδή είναι πολύ ελαφρύ. Βοηθητικό στην πόλη, αλλά λόγω του πόσο γρήγορη είναι η κρεμαγιέρα γίνεται αναίτια νευρικό ως προς το κέντρο του. Λίγη περισσότερη υποβοήθηση δεν θα έκανε κακό. Σε κάθε περίπτωση, και αυτό το βρήκαμε βελτιωμένο σε πληροφόρηση από την απερχόμενη Tonale.

Στην κατανάλωση δεν μπορείς επίσης να τα βάλει με όλα τα νέα Full Hybrid μοντέλα της κατηγορίας – αν συγκρίνουμε τα mild από τα οποία είναι ακριβότερη παίζει στα ίδια νούμερα. Δύσκολα θα πέσει κάτω από τα 7,5 λ./100 χλμ. σε έναν ρεαλιστικό μικτό κύκλο. Υπολογίστε γύρω στα 7 λ./100 χλμ. στο ταξίδι, με την πόλη να ανεβάζει τα νούμερα αυτά. Χαλάλι. Υπάρχει και η diesel έκδοση για όσους αναζητούν τη συνολική οικονομία, υπάρχει και η Plug-in Hybrid για όσους κινούνται κυρίως μέσα στην πόλη. Δεν ταιριάζει άλλωστε η Tonale στην πόλη. Θέλει ανοιχτό δρόμο. Ή ακόμη καλύτερα, στροφιλίκι.

Τελικά, είναι Alfa;

Αυτή είναι ίσως η μόνη ερώτηση που έχει πραγματικά σημασία. Και η απάντηση είναι ναι. Όχι επειδή είναι η ταχύτερη της κατηγορίας. Ούτε επειδή διαθέτει το πιο προηγμένο υβριδικό σύστημα ή τις μεγαλύτερες οθόνες. Η αγορά έχει πλέον προτάσεις που κάνουν όλα αυτά καλύτερα και, πολλές φορές, φθηνότερα. Η Tonale όμως κάνει κάτι που ελάχιστα σύγχρονα C-SUV καταφέρνουν. Σε κάνει να θέλεις να οδηγήσεις. Όχι να μετακινηθείς. Οι άνθρωποι της Alfa Romeo θα μπορούσαν πολύ εύκολα να ακολουθήσουν το ρεύμα. Να την κάνουν πιο ουδέτερη, πιο ψηφιακή, πιο… mainstream. Δεν το έκαναν. Προτίμησαν να εξελίξουν όσα ήδη είχε πετύχει, χωρίς να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα της.

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Κινητήρας

Τετρακύλινδρος turbo βενζίνης, άμεσου ψεκασμού

Χωρητικότητα: 1.469 κ.εκ.

Θερμικός κινητήρας

Μέγιστη ισχύς: 160 ίπποι/5.750 σ.α.λ.

Μέγιστη ροπή: 240 Nm/1500 σ.α.λ.

Ηλεκτροκινητήρας

Μέγιστη ισχύς: 20 ίπποι

Μέγιστη ροπή: 55 Nm

Μετάδοση

Κίνηση στους εμπρός τροχούς