Πρώτες εντυπώσεις: Ferrari 849 Testarossa - Το θρυλικό όνομα επιστρέφει με 1.050 ίππους

Hypercar τελεία και παύλα. Η 849 Testarossa τιμά το φορτισμένο συναισθηματικά όνομά της, με πρωτοφανή τεχνολογία και επιδόσεις, ακόμη και για τα στάνταρ του Μαρανέλο. Και το πιο αξιοθαύμαστο; Πώς ένα τόσο προηγμένο αυτοκίνητο καταφέρνει να είναι ατόφια απολαυστικό στο δρόμο;

Tου Mirco Magni Aπόδοση: Άκης Τεμπερίδης

Στο Μαρανέλο, η ονομασία Testarossa είναι ιερή. Αποτελεί σύμβολο ταχύτητας, κορυφαίων επιδόσεων, οδηγικού πάθους και συγκινήσεων. Με ιστορία 70 χρόνων. Παράσημο αριστείας από το ’58 μέχρι το ‘61 που οι αγωνιστικές 250 Testa Rossa κυριάρχησαν στο Le Mans. Kαι βέβαια, από τη δεκαετία του ’80 που η ρηξικέλευθη σχεδιαστικά Testarossa με τον 12κύλινδρο boxer στο κέντρο ανέλαβε τον ρόλο ναυαρχίδας του Μαρανέλο. Για να τον παραδώσει το 1996 στην 550 Maranello με τον V12 κεντρικά μπροστά, αφού στο μεταξύ μετουσιώθηκε σε 512 TR και σε F 512 M, που ήταν και η τελευταία flat-12 Ferrari στην ιστορία. Και τώρα, το όνομα Testarossa επιστρέφει στην 8κύλινδρη, υβριδική 849, τη διάδοχο της SF 90 Stradale.

Μπορεί κάποιοι να διαφώνησαν με την επαναφορά του ιστορικού ονόματος, όμως τα γεγονότα δικαιολογούν απόλυτα την επιλογή του Μαρανέλο, καθώς η 849 είναι απόσταγμα κορυφαίας τεχνολογίας που μόνο ένας μηχανικός μπορεί να εκτιμήσει. Με ιδέες φαινομενικά τρελές ή εκτός φιλοσοφίας Ferrari, οι οποίες όμως συνθέτουν μία μοναδική στο είδος της συμφωνία. Και κάτι τέτοιο μόνο οι Ιταλοί μπορούν να το πετύχουν. Για άλλη μια φορά, μας δίνουν λοιπόν ένα δημιούργημα που αποδεικνύεται απολαυστικό στον δρόμο, όσο και χάρμα οφθαλμών εν στάσει. Και για άλλη μια φορά, η όποια τεχνολογία έχει υιοθετηθεί είναι απλά το μέσο, όχι αυτοσκοπός. Η καρδιά του οδηγού είναι και πάλι ο τελικός στόχος.

Έρωτας με την πρώτη γκαζιά

Όταν την αντίκρισα για πρώτη φορά στην πίστα Monteblancο, καμιά εξηνταριά χιλιόμετρα δυτικά της Σεβίλης, βρισκόταν στη σκιά με τις πλάτες της γυρισμένες προς τα μένα. Σε αυτό το Giallo Modena χρώμα, που στις σκιές του ανδαλουσιάνικου πρωινού αναδεικνύει μοναδικά ένα γλυπτό που μοιάζει σχηματισμένο από τον άνεμο. Στην ουσία όμως είναι σχεδιασμένη από τα εμπνευσμένα CAD stylus του χαρισματικού Flavio Manzoni. Με εκείνες τις αρχέγονες αναλογίες στο πίσω μέρος να μαγνητίζουν το βλέμμα. Το τεράστιο μετατρόχιο σχηματίζει προκλητικά –για να μην πω σέξι– οπίσθια, τα οποία δεν παραπέμπουν μόνο στην πρόσφατη Daytona SP3, αλλά και σε πρωτότυπα Le Mans της δεκαετίας του ’60.

Ιδιαίτερα τα πτερύγια στις άκρες και οι διπλές απολήξεις της εξάτμισης στο κέντρο. Δεν είναι τυχαία, πιστεύω, επιλογή η σχεδιαστική συγγένεια με ένα πανάκριβο one-off μοντέλο της ειδικής σειράς Icona που απευθύνεται στους πιο πιστούς (και εύπορους) ferraristi. Βάζω στοίχημα ότι είναι στρατηγική που θα ακολουθηθεί και στο μέλλον. Το εκτυφλωτικό κίτρινο χρώμα διακρίνεται ακόμη και στο σκοτάδι, ενώ το κόκκινο εξακολουθεί να καλύπτει τις κυλινδροκεφαλές του V8, οι οποίες διακρίνονται πίσω από το πλαστικό κάλυμμα. Testarossa σημαίνει «κόκκινη κεφαλή», όπως θα γνωρίζετε από το 1984 ή ακόμη και από το 1957 που γραφόταν Testa Rossa.

Αυτή εδώ η ναυαρχίδα του Μαρανέλο, υβριδική και τετρακίνητη βέβαια, ανεβάζει ακόμη περισσότερο τον πήχυ των επιδόσεων που είχε τοποθετήσει η προκάτοχός της, SF90 Stradale. Η 849 διατηρεί την ίδια μηχανική και ηλεκτρική διάταξη, αλλά σε εξελιγμένη μορφή. Ο κωδικός 849 δεν είναι τυχαίος, αλλά αποτελεί φόρο τιμής στο V8 κόσμημα που βρίσκεται πίσω στο κέντρο. Οκτώ για τον αριθμό κυλίνδρων και 49 για τα 499 κυβικά εκατοστά που είναι η χωρητικότητα του κάθε κυλίνδρου. Ο κωδικός αναγνώρισης του συγκεκριμένου κινητήρα είναι F154FC και η ισχύς του πρωτόγνωρη στα 14 χρόνια ιστορίας του: 830 ίπποι στις 7.500 σ.α.λ. Αυτό είναι αποτέλεσμα μίας σειράς μετατροπών, με σημαντικότερες τις μεγαλύτερες τουρμπίνες που έχει φορέσει ποτέ μια Ferrari παραγωγής. Ο τετράλιτρος twin turbo συνεργάζεται δε με τρεις ηλεκτροκινητήρες, δύο ακτινικής ροής στον μπροστινό άξονα, οι οποίοι εξασφαλίζουν τετρακίνηση, και έναν αξονικής ροής τοποθετημένο ανάμεσα στον κινητήρα και το κιβώτιο. Συνδυαστικά, οι τρεις τους αποδίδουν 220 ίππους, ισχύς που προστίθεται στους 830 του V8 και μας χαρίζει συνολικά 1.050. Μήπως αμφιβάλλατε ότι πρόκειται για hypercar;

Στρατοσφαιρική απόδοση

Αρκετά όμως με τους ψυχρούς αριθμούς. Εδώ προέχουν τα συναισθήματα, καθώς μία Ferrari μόνο μέσα από αυτά μπορεί να περιγραφεί και να αξιολογηθεί. Spoiler alert: Η Testarossa μου χάρισε πιο δυνατές εμπειρίες από όσες φανταζόμουν πριν τη βάλω στο χέρι.

Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο κείμενο χωρίς καν να την οδηγήσω, απλά καθήμενος στο χαμηλό μπάκετ. Πρώτον, δεν χρειάζονται ακροβασίες στο μπες-βγες από το πιλοτήριο. Η 849 έχει σχεδιαστεί με γνώμονα την άνεση και τη χρηστικότητα, ώστε να λειτουργεί ως αυτοκίνητο καθημερινής χρήσης. Πόσο τυχεροί μπορούν να είναι κάποιοι άνθρωποι; Πίσω από το τιμόνι αισθάνεσαι να σε αγκαλιάζει η καμπίνα με το άψογο φινίρισμα, ένα κράμα ανθρακονημάτων, ακριβού δέρματος και Alcantara. Η ομάδα του Jony Ive δεν έχει βάλει το χεράκι της εδώ, οπότε μπροστά στα μάτια σου υπάρχει μία και μοναδική οθόνη με τις κατάλληλες διαστάσεις. Σ’ αυτήν έχεις όλες τις πληροφορίες που χρειάζεσαι, με ξεκάθαρα και εύληπτα γραφικά. Περιλαμβανομένων και των εφαρμογών του κινητού σου, χάρη στις λειτουργίες Apple CarPlay και Android Auto. Όσο για τον συνοδηγό, έχει στη διάθεσή του μία δεύτερη, μακρόστενη οθόνη. Ξεχάστε την οποιαδήποτε υπερτροφική οθόνη αφής. Εδώ βρίσκεσαι για να οδηγήσεις, όχι για να σερφάρεις.

Πατώντας το κουμπί εκκίνησης στο τιμόνι, δεν ακούγεται τίποτα. Οι κύλινδροι κοιμούνται. Ησυχία. Καλύτερα, θα έλεγα, μιας και δεν χρειάζεται να σηκώνεις στο πόδι τους γείτονες κάθε πρωί, ενώ βγαίνεις από το γκαράζ. Αφού απομακρυνθείς, μπορείς να χαϊδέψεις το eManettino –ένα ψηφιακό μίνι pad στο κάτω μέρος του τιμονιού– για να αλλάξεις προφίλ οδήγησης και να επιλέξεις μεταξύ άλλων το Performance. Τότε είναι που ζωντανεύει ο V8 για να σου χαρίσει συγκινήσεις που κανένας ηλεκτρικός δεν μπορεί, με εκείνους τους ανεπαίσθητους κραδασμούς και τον γεμάτο ήχο του που ποτέ δε γίνεται υπερβολικά αιχμηρός.

Η φιλοσοφία πίσω από την 849 είναι να μπορεί να συμβιβάζει τα αδύνατα. Από τη μια επιδόσεις στην πίστα και από την άλλη πρακτικότητα σε καθημερινή χρήση. Αλλά όχι μόνο αυτό. Αφήνοντας πίσω μου την κίτρινη Testarossa, μπήκα στην κατακόκκινη με τα αγωνιστικά μπάκετ και τις ζώνες τεσσάρων σημείων. Την Assetto Fiorano, ακραία εκδοχή της 849 Testarossa. Με ειδικά ρυθμισμένη ανάρτηση, ελαφρωμένο αμάξωμα και μία διπλή πτέρυγα για μεγαλύτερο downforce. Twin Wings λέγεται και συνεργάζεται με ένα κατακόρυφο, ενεργό πτερύγιο το οποίο εξέρχεται του αμαξώματος για να παράγει από μόνο του 100 κιλά αεροδυναμικού φορτίου. Προσθέστε αμέτρητες ακόμη αεροδυναμικές παρεμβάσεις, όπως για παράδειγμα το επίπεδο δάπεδο με τις λεγόμενες αεροδυναμικές «λεπίδες» που κατευθύνουν τις ροές του αέρα και άλλες λεπτομέρειες που συνδράμουν σε ανώτατου επιπέδου αεροδυναμική απόδοση. Πάρτε για παράδειγμα τα μικρά πτερύγια μπροστά, που φιλοξενούν τους αισθητήρες παρκαρίσματος. Όλα τα παραπάνω συντελούν στην παραγωγή κορυφαίας κατακόρυφης δύναμης για Ferrari παραγωγής. Της τάξης των 415 κιλών στα 250 χλμ./ώρα.

Όλο αυτό φαίνεται στην πίστα, καθώς βελτιώνει την ήδη σημαντική μηχανική πρόσφυση, χαρίζοντας ευστάθεια στην 849 σε υψηλές ταχύτητες. Και αυτό σου χαρίζει αυτοπεποίθηση, δίνοντάς σου μια εικόνα όσων συμβαίνουν από κάτω με κρυστάλλινο τρόπο. Και αυτό δεν είναι κάτι αυτονόητο για αυτοκίνητο με 1.000 και βάλε ίππους, το αντίθετο μάλιστα. Στην αίσθηση του δρόμου συμβάλλει βέβαια το τιμόνι που είναι σχεδόν τέλειο σε όλα: ακριβές, επικοινωνιακό, γρήγορο και με σωστό βάρος στα χέρια. Δύσκολο να βρεις ένα ψεγάδι στο σύστημα διεύθυνσης, όπως και στην εν γένει δυναμική συμπεριφορά της 849 Testarossa. Ένα πάντα συγκροτημένο αυτοκίνητο στον δρόμο, χωρίς να είναι σκληρό ή άβολο. Ούτε καν στην έκδοση Assetto Fiorano. Η κορυφαία σήμερα Ferrari αποκρίνεται με ονειρεμένη ακρίβεια στον παραμικρό χειρισμό σου.

Όσο για το brake-by-wire πεντάλ των φρένων; Δεν μεταφέρει άμεσα και γραμμικά την πίεση του ποδιού στο υδραυλικό κύκλωμα, αλλά διαθέτει μία ηλεκτρονικά ελεγχόμενη αντλία, η οποία παράγει την κατάλληλη πίεση κάθε στιγμή. Οι carbon κεραμικοί δίσκοι συνεργάζονται με το ABS Evo της SF90 XX Stradale, εξασφαλίζοντας απαράμιλλη ακρίβεια στο φρενάρισμα μέσα στην πίστα. Και αγωνιστικές τιμές επιβράδυνσης βέβαια. Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση είναι το λεγόμενο blending, η αδιόρατη μετάβαση δηλαδή από την αναγεννητική επιβράδυνση (που μετατρέπει τους ηλεκτροκινητήρες σε γεννήτριες της μπαταρίας) στο μηχανικό φρενάρισμα μέσω των υλικών τριβής. Παρ’ όλα τα μαγικά που συμβαίνουν κάτω από το δεξί (ή το αριστερό;) σου πόδι, η αίσθηση στο πεντάλ είναι φυσική όσο και σε ένα κλασικό υδραυλικό σύστημα. Είπαμε, μαγεία.

Άφησα για το τέλος ένα αριστουργηματικό κινητήριο σύνολο που παντρεύει τον κορυφαίο σήμερα V8 με τρεις ηλεκτροκινητήρες. Το αποτέλεσμα είναι απλησίαστες επιδόσεις για οποιοδήποτε θερμικό σύνολο δρόμου. Η 849 εκτοξεύεται σε εκπληκτικές ταχύτητες στη στιγμή, ενώ εσύ μπορείς να εκμεταλλεύεσαι στο έπακρο τη δύναμη στις στροφές, χάρη στους ηλεκτροκινητήρες που σε βοηθούν να βρίσκεις το όριο πρόσφυσης σε όλες τις συνθήκες. Και να χαράζεις με υπερφυσική ακρίβεια την επιθυμητή τροχιά στη στροφή.

Και αυτό είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο σε αυτή τη Ferrari. Είναι ευκολοδήγητη παρά τις «στρατοσφαιρικές» επιδόσεις της. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έγραφα αυτό για ένα αυτοκίνητο με 1.000+ άλογα. Και ισχύει όχι μόνο στην πίστα, αλλά και στον ανοιχτό δρόμο, εκεί όπου η 849 Testarossa αποδεικνύεται διαχειρίσιμη έως γλυκιά στη συμπεριφορά της, παρά τα δύο μέτρα πλάτος και τη δύναμη Formula 1. Θα μπορούσα να γεμίσω όλες τις σελίδες αυτού του περιοδικού αναλύοντας το αυτοκίνητο και τις δυνατότητές του. Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από το πρόγραμμα οδήγησης Qualify που επιστρατεύει όλη τη δύναμη του τετρακινητήριου συνόλου; Από τον τρόπο με τον οποίο ενεργοποιούνται οι ροές αέρα με την αύξηση της ταχύτητας; Και πού να καταλήξει; Στο πώς δουλεύει στην πίστα το Pirelli PZero R Color Edition, το προφίλ του οποίου είναι βαμμένο στο χρώμα του αυτοκινήτου; Ή στην εξάτμιση Inconel που είναι ρυθμισμένη να παράγει μεστό ήχο, σεβόμενη τη στάθμη θορύβου που επιβάλλουν οι διεθνείς κανονισμοί; Το διά ταύτα; Οι συγκινήσεις που μας πρόσφερε (βάζω μέχρι και τον τελευταίο συνάδελφο εδώ) αυτή η Ferrari στους δρόμους της ανδαλουσιανής ενδοχώρας είναι ανεκτίμητες. Αυτονόητο, θα πείτε; Κάθε άλλο, πόσο μάλλον όταν το αυτοκίνητο φέρει όνομα βαρύ σαν ιστορία. Οι Ιταλοί έσκαψαν βαθιά, δηλαδή μελέτησαν ιστορία, εξέλιξαν τεχνολογίες και έκαναν επίπονες δοκιμές της ναυαρχίδας τους, πριν της φορέσουν την ιερή επιγραφή Testarossa.