Όταν οι οδηγοί κατευθύνονταν με ρολά χαρτί: Το παράδοξο σύστημα πλοήγησης της δεκαετίας του 1930 που εφευρέθηκε από μια ιταλική εταιρεία
Στην εποχή όπου το να ανοίξεις ένα app στο κινητό για να βρεις δρόμο και τη θέση σου θεωρείται τεχνολογικό κεκτημένο, είναι εύκολο να ξεχάσουμε πόσο μακριά έχουμε φτάσει και ότι κάποτε τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν δεδομένο. Πριν από πολλά χρόνια, οι οδηγοί έβγαιναν στο άγνωστο με εφόδια τους χάρτες και την ελπίδα ότι κάποιος ντόπιος θα μπορούσε να τους κατατοπίσει.
Υπήρξαν ωστόσο κάποιες προσπάθειες για συστήματα πλοήγησης και έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, καθότι βασίζονταν αποκλειστικά σε ένα αναλογικό / μηχανικό υπόβαθρο, αντανακλώντας την ευφυΐα και την θέληση των δημιουργών τους για ένα αξιόπιστο σύστημα που θα βοηθούσε τους οδηγούς να φτάνουν στον προορισμό τους.
Αυτό που θωρείται ως το πρώτο ολοκληρωμένο σύστημα πλοήγησης, ήταν κάτι που θυμίζει τα μεταγενέστερα μηχανικά road book που χρησιμοποιούνταν στους αγώνες really και αποτελούταν από ένα μηχανισμό με ρολό χαρτιού ο οποίος συνδεόταν στι οδόμετρο του αυτοκινήτου. Το όνομα αυτής της συσκευής ήταν Iter-Auto, μια εφεύρεση που κυκλοφόρησε το 1931 και στόχευε να δώσει στους οδηγούς στοιχειώδη καθοδήγηση ανάμεσα σε πόλεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πώς λειτουργούσε
Σε μια εποχή χωρίς δορυφόρους, υπολογιστές ή ακόμα και φορητές ηλεκτρονικές συσκευές, το Iter-Auto χρησιμοποιούσε χάρτες τυπωμένους σε μακριά ρολά χαρτιού, τοποθετημένα μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί στο ταμπλό.
Ένα καλώδιο συνδεόταν με το ταχύμετρο/οδόμετρο του αυτοκινήτου, έτσι ώστε όσο προχωρούσε το όχημα, να κινείται αυτόματα και το χαρτί — αποκαλύπτοντας στη σειρά την πορεία που έπρεπε να ακολουθήσει ο οδηγός.
Οι ενδείξεις πάνω στο χαρτί ήταν βασικές: δρόμοι, σηματοδοσίες, σημεία καυσίμων, γέφυρες ή σημεία ενδιαφέροντος, σε καμία περίπτωση όμως δεν απεικονίζονταν πλήρεις, λεπτομερείς χάρτες όπως τους ξέρουμε σήμερα.
Προφανώς αναλόγως της διαδρομής, θα έπρεπε να τοποθετηθεί στη συσκευή το ανάλογο ρολό – χάρτης.
Τα όρια και οι προκλήσεις
Παρά την πρωτοτυπία του, το σύστημα είχε σημαντικούς περιορισμούς:
- Αν ο οδηγός έκανε λανθασμένη στροφή ή απόκλιση από τη διαδρομή, το ρολό απλά συνέχιζε να ξετυλίγεται και χανόταν ο μπούσουλας κυριολεκτικά και μεταφορικά.
- Εάν ο δρόμος είχε αλλάξει με παρακάμψεις και έργα, προφανώς δεν υπήρχε δυνατότητα ενημέρωσης
- Κάλυπτε μόνο προκαθορισμένες διαδρομές, όχι πλήρη δίκτυα δρόμων, ήταν πρακτικά αδύνατο να τυπωθούν ρολά για όλες τις πιθανές διαδρομές με διαφορετικά σημεία αφετηρίας και προορισμού.
Η αρχή
Ακόμα κι έτσι, η ιδέα της αυτόματης πλοήγησης με βάση την απόσταση ήταν πρωτοποριακή για την εποχή της.
Η σύνδεση με το οδόμετρο για να δημιουργηθεί ένας «κινούμενος» χάρτηw ήταν μοναδική στη δεκαετία του 1930 και δείχνει πως οι πρώτες προσπάθειες βασίζονταν στη μηχανική και στην ανθρώπινη ευρηματικότητα, πολύ πριν τα ηλεκτρονικά και οι δορυφόροι αλλάξουν την αυτοκίνηση για πάντα.
Από τα αστέρια των αρχαίων θαλασσοπόρων μέχρι τον μηχανισμό της Iter-Auto και το σήμερα,, με τους χιλιάδες δορυφόρους που βρίσκονται σε τροχιά, υπάρχει μια κοινή συνισταμένη: η θέληση των ανθρώπων να ταξιδεύουν και να εξερευνούν.
