Υπάρχουν μέρη, όπου για εκατοντάδες χιλιόμετρα, το μοναδικό σημάδι πολιτισμού είσαι εσύ και το αυτοκίνητό σου
Ορισμένοι δρόμοι θεωρούνται επικίνδυνοι επειδή είναι στενοί, κακοσυντηρημένοι ή κρέμονται πάνω από έναν γκρεμό. Άλλοι πάλι, αποτελούν «υποψίες» και «χνάρια» δρόμων που διασχίζουν ερήμους, ζούγκλες και αρκτικές περιοχές. Δεν θα αναφερθούμε σε αυτούς όμως στο συγκεκριμένο άρθρο αλλά για δρόμους που μπορεί να είναι ακόμη και μια ατελείωτη ευθεία καλής ασφάλτου ή καλά πατημένου χωματόδρομου, χωρίς η υποδομή και η σχεδίαση να αποτελούν κίνδυνο.
Το επικίνδυνο στην προκειμένη περίπτωση, είναι αυτό που υπάρχει γύρω τους ή μάλλον… αυτό που δεν υπάρχει.
Ακραίο ψύχος ή θερμοκρασίες που ξεπερνούν τους 50 βαθμούς, εκατοντάδες χιλιόμετρα σχεδόν απόλυτης ερημιάς, απουσία τηλεφωνικού σήματος και βοήθεια που μπορεί να βρίσκεται ώρες μακριά.
Αυτά είναι μερικά από τα πιο αφιλόξενα μέρη του κόσμου στα οποία μπορεί κανείς να φτάσει ακολουθώντας έναν πραγματικό δρόμο.
Αυστραλιανή ενδοχώρα – Το απέραντο «τίποτα»
Η αυστραλιανή ενδοχώρα αποτελεί ίσως την πιο χαρακτηριστική περίπτωση. Η Stuart Highway διασχίζει ουσιαστικά την ήπειρο από νότο προς βορρά, συνδέοντας την Αδελαΐδα με το Darwin, και είναι ασφαλτοστρωμένη σε όλο το μήκος της. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρόκειται για μια συνηθισμένη οδική διαδρομή.
Στις βόρειες περιοχές, οι αρχές προειδοποιούν ότι μπορεί να χρειαστεί να καλύψεις εκατοντάδες χιλιόμετρα μεταξύ σημείων όπου υπάρχουν νερό ή καύσιμα, ενώ συνιστούν στους οδηγούς να έχουν μαζί τους πλεόνασμα εφοδίων πριν επιχειρήσουν μεγάλες διαδρομές.
Αν προσθέσουμε σε αυτά την ακραία ζέστη, την πανίδα που μπορεί να βρεθεί ξαφνικά στο οδόστρωμα και την απεραντοσύνη του τοπίου, καταλαβαίνει κανείς γιατί μια μηχανική βλάβη εδώ δεν αποτελεί απλώς «αναποδιά» αλλά κάτι που μπορεί να απειλήσει δυνητικά τη ζωή σου.
Dalton Highway – Τα 666 χιλιόμετρα της παγωμένης κόλασης
Η Dalton Highway της Αλάσκα είναι ένας πραγματικός δημόσιος δρόμος και παραμένει ανοιχτός όλο τον χρόνο. Ξεκινά από το Livengood και καταλήγει στο Deadhorse, κοντά στις ακτές του Αρκτικού Ωκεανού, έπειτα από 414 μίλια, περίπου 666 χιλιόμετρα.
Το μεγαλύτερο μέρος του αποτελείται από χαλικόδρομο και χώμα, με ενδιάμεσα ασφαλτοστρωμένα τμήματα. Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι η απομόνωση. Οι αρχές προειδοποιούν ότι οι υπηρεσίες βοήθειας είναι εξαιρετικά περιορισμένες και πολύ δύσκολο να προσεγγίσουν, συνιστούν δε, έξτρα καύσιμα, τρόφιμα, νερό, δύο ρεζέρβες, ζεστά ρούχα και εξοπλισμό έκτακτης ανάγκης. Σε μεγάλα τμήματα δεν υπάρχει καθόλου κάλυψη κινητής τηλεφωνίας.
Τον χειμώνα, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ακραία. Χιόνι, πάγος και θερμοκρασίες πολύ κάτω από το μηδέν σημαίνουν ότι το αυτοκίνητο δεν είναι απλώς μέσο μεταφοράς. Είναι το καταφύγιό σου και πρέπει πάση θυσία να λειτουργεί και να κινείται.
Dempster Highway – Με κατεύθυνση τον Αρκτικό Κύκλο
Ένας «παρόμοιος» με τον προηγούμενο δρόμο, είναι η Dempster Highway ξεκινά κοντά στο Dawson City του Yukon και κατευθύνεται βόρεια προς το Inuvik.
Πρόκειται για περίπου 740 χιλιόμετρα μη ασφαλτοστρωμένου δημόσιου δρόμου, ο οποίος διασχίζει τον Αρκτικό Κύκλο και περνά μέσα από τούνδρα και σχεδόν ακατοίκητες περιοχές. Είναι μάλιστα ο μοναδικός δημόσιος δρόμος παντός καιρού στον Καναδά που περνά τον Αρκτικό Κύκλο.
Το τοπίο μπορεί να είναι εντυπωσιακό, αλλά οι αποστάσεις και οι καιρικές συνθήκες απαιτούν προετοιμασία. Το να αντιμετωπίσεις ένα σκασμένο ελαστικό ή μια ηλεκτρική βλάβη εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στην αρκτική ερημιά δεν έχει καμία σχέση με μια συνηθισμένη οδική περιπέτεια.
Death Valley – Άσφαλτος μέσα στον φούρνο
Εδώ ο δρόμος είναι τυπικά σύγχρονος και ασφαλής. Μπορείς να ταξιδέψεις άνετα στην California State Route 190 αλλά ταυτόχρονα να βρίσκεται μέσα σε ένα από τα θερμότερα μέρη της Γης.
Η Death Valley, η –καθόλου τυχαία στην ονομασία της- «Κοιλάδα του Θανάτου», κατέχει το επίσημο ρεκόρ μέγιστης θερμοκρασίας που έχει καταγράφει ποτέ, με 56,7°C στο Furnace Creek. Eπίσης καθόλου τυχαία ονομασία, αφού μεταφράζεται ως το «Ρυάκι του Φούρνου». Εδώ, το καλοκαίρι θερμοκρασίες κοντά ή πάνω από τους 50°C δεν είναι κάτι σπάνιο, ενώ ακόμη και το βράδυ, στις πιο θερμές περιόδους, η θερμοκρασία μπορεί να παραμένει πάνω από 38°C.
Το National Park Service προειδοποιεί επίσης ότι στα περισσότερα σημεία του πάρκου δεν λειτουργούν κινητά τηλέφωνα.
Μπορεί η περιοχή να μην πλησιάζει στην απομόνωση άλλες της λίστας, ωστόσο ακριβώς επειδή η πρόσβαση είναι αρκετά εύκολη σε αυτή, οποιοδήποτε πρόβλημα στο κύκλωμα ψύξης, ένα σκασμένο ελαστικό ή οποιαδήποτε βλάβη σε αναγκάσει να εγκαταλείψεις τον κλιματιζόμενο χώρο του αυτοκινήτου, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.
Atacama – Σε ένα από τα ξηρότερα τοπία του πλανήτη
Στη βόρεια Χιλή δεν χρειάζεται να ψάξεις κάποιο απομονωμένη off-road διαδρομή για να ζήσεις την περιπέτεια. Μεγάλοι οδικοί άξονες περνούν κανονικά μέσα από την Atacama, ένα περιβάλλον τόσο ξηρό, άνυδρο και «γυμνό» από βλάστηση, ώστε σε αρκετά σημεία θυμίζει περισσότερο πλανητικό τοπίο παρά την Γη.
Το «πρόβλημα» με την Atacama είναι η ξηρασία, το μεγάλο υψόμετρο σε ορισμένες περιοχές και οι τεράστιες ανοιχτές εκτάσεις. Μπορεί ο δρόμος μπροστά σου να είναι απόλυτα κανονικός, αλλά γύρω του να μην υπάρχει σχεδόν τίποτα για δεκάδες χιλιόμετρα.
Εδώ η αίσθηση κινδύνου δεν προέρχεται από την οδήγηση. Προέρχεται από τη σκέψη του τι θα συμβεί αν το αυτοκίνητο σταματήσει να λειτουργεί σε αυτό το «εξωγηίνο» περιβάλλον.
Ruta 40 – Στην απεραντοσύνη της Παταγονίας όπου συνεχώς φυσάει
Η θρυλική Ruta Nacional 40 διατρέχει την Αργεντινή για περίπου 5.194 χιλιόμετρα, με περισσότερα από 1.400 από αυτά μέσα στην Παταγονία. Τμήματά της είναι ασφαλτοστρωμένα και άλλα χωματόδρομος, όμως αποτελεί κανονικό εθνικό οδικό άξονα.
Στην Παταγονία ο μεγαλύτερος αντίπαλος δεν είναι απαραίτητα η θερμοκρασία αλλά η απόσταση, ο δυνατός άνεμος και οι απότομες αλλαγές του καιρού. Η επίσημη τουριστική υπηρεσία της Αργεντινής προειδοποιεί χαρακτηριστικά για τους ισχυρούς ανέμους και συστήνει GPS ή κατάλληλους χάρτες για τις μεγάλες διαδρομές.
Υπάρχουν πρατήρια και τουριστικές υπηρεσίες, αλλά οι αποστάσεις μπορούν να είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές που έχει συνηθίσει ένας Ευρωπαίος οδηγός. Και ο άνεμος, γιατί πρέπει να αναφερθούμε ξανά σε αυτόν, είναι σταθερά στα 6 μποφόρ τις «καλές ημέρες», ενώ πολύ συχνά η ένταση του ανεβαίνει στα 7-9 με ριπές από 10-11!
Όταν ο δρόμος σε οδηγεί στο άγνωστο και το επικίνδυνο
Το παράδοξο όλων αυτών των διαδρομών είναι ότι δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι παράτολμο για να βρεθείς σε ένα ακραίο περιβάλλον. Δεν χρειάζεται να αφήσεις τον δρόμο, να περάσεις μέσα από αμμόλοφους ή να επιχειρήσεις κάποια επικίνδυνη ορεινή διάβαση. Το μόνο που αρκεί, είναι να συνεχίσεις ευθεία.
Και ίσως γι’ αυτό ετούτες οι διαδρομές είναι περισσότερο εντυπωσιακές από τους περίφημους «δρόμους του θανάτου». Ο κίνδυνος δεν βρίσκεται απαραίτητα σε έναν γκρεμό λίγα εκατοστά από τον τροχό. Βρίσκεται στο γεγονός ότι το επόμενο συνεργείο, πρατήριο ή ακόμη και άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
Για εμάς στην Ευρώπη, που σπάνια απομακρυνόμαστε πραγματικά από τον πολιτισμό, αυτά τα μέρη ασκούν μια περίεργη γοητεία. Γιατί για αρκετές ώρες, μπορεί να είσαι το μοναδικό κομμάτι πολιτισμού σε μια αχανή και αφιλόξενη έκταση που απλώνεται για εκατοντάδες χιλιόμετρα προς όλες τις κατευθύνσεις. Θα το τολμούσες;
