Δύο μικρά αυτοκίνητα, δύο turbo κινητήρες και βάρος που σήμερα συναντάμε δύσκολα ακόμη και σε αυτοκίνητα πόλης. Το Renault 5 GT Turbo και το Fiat Uno Turbo i.e. γεννήθηκαν την ίδια εποχή, ακολούθησαν όμως δύο αρκετά διαφορετικούς δρόμους για να καταλήξουν στο ίδιο αποτέλεσμα: να γίνουν δύο από τα πιο χαρακτηριστικά και ποθητά hot hatch της δεκαετίας του ’80.
Σε μια περίοδο όπου τα ηλεκτρονικά βοηθήματα ήταν ανύπαρκτα, τα ελαστικά στενά και η ισχύς έφτανε στους εμπρός τροχούς χωρίς κάποιο εξελιγμένο σύστημα να τη διαχειρίζεται, τα δύο μοντέλα μπορούσαν να μετατρέψουν ακόμη και μια σύντομη διαδρομή σε κανονικό οδηγικό γεγονός. Το ένα ήταν ελαφρύ, νευρικό και σχεδόν αγωνιστικό. Το άλλο πιο τεχνολογικό, πιο πολιτισμένο και ίσως πιο ολοκληρωμένο ως καθημερινό αυτοκίνητο. Αν όμως είχες σήμερα τα κλειδιά και των δύο μπροστά σου, ποιο θα διάλεγες;
Δύο διαφορετικοί τρόποι να δείχνεις γρήγορος
Το Renault 5 GT Turbo δεν άφηνε πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Τα φουσκωμένα φτερά, οι πιο ογκώδεις προφυλακτήρες, οι πλαϊνές ποδιές, η πίσω αεροτομή και οι χαρακτηριστικές ζάντες του δημιουργούσαν την εικόνα ενός μικρού αυτοκινήτου που είχε μόλις βγει από ειδική διαδρομή. Δεν ήταν διακριτικό, ούτε προσπαθούσε να γίνει. Έδειχνε από μακριά ότι ήταν η άγρια έκδοση της γκάμας, με τις αναλογίες και τις λεπτομέρειές του να ενισχύουν ακόμη περισσότερο τον ήδη μυώδη χαρακτήρα του μικρού Renault 5. Το Fiat Uno Turbo i.e., από την άλλη, ακολουθούσε μια πιο συγκρατημένη προσέγγιση. Οι τετραγωνισμένες γραμμές του απλού Uno παρέμεναν άμεσα αναγνωρίσιμες, όμως οι διαφορετικοί προφυλακτήρες, τα μαρσπιέ, οι ζάντες, οι προβολείς ομίχλης και οι κόκκινες λεπτομέρειες αποκάλυπταν ότι δεν επρόκειτο για μία ακόμη απλή έκδοση πόλης. Ήταν περισσότερο ένας λύκος με προβιά προβάτου. Λιγότερο θεατρικό από το Renault, αλλά ίσως ακόμη πιο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή μπορούσε να περάσει σχεδόν απαρατήρητο μέχρι να ανοίξει το turbo.
Απλό και ωμό ή πιο σύγχρονο και εξελιγμένο;
Η βασική διαφορά ανάμεσα στα δύο μοντέλα βρισκόταν κάτω από το καπό. Το Renault 5 GT Turbo βασιζόταν στον τετρακύλινδρο κινητήρα των 1,4 λίτρων, με καρμπιρατέρ και υπερσυμπιεστή Garrett. Στην ισχυρότερη εργοστασιακή του μορφή απέδιδε περίπου 120 ίππους και 165 Nm ροπής, αριθμοί που μπορεί σήμερα να μη φαίνονται εντυπωσιακοί, αλλά αποκτούσαν εντελώς διαφορετική σημασία σε ένα αυτοκίνητο που ζύγιζε περίπου 830 kg. Η τεχνολογία του ήταν σχετικά απλή, ακόμη και για τα δεδομένα της εποχής, όμως αυτό αποτελούσε μέρος της γοητείας του. Υπήρχε αισθητό turbo lag, ακολουθούμενο από ένα απότομο ξέσπασμα δύναμης, το οποίο έκανε την επιτάχυνση να μοιάζει πολύ πιο βίαιη από όσο υποδήλωναν οι απόλυτοι αριθμοί. Το Fiat Uno Turbo i.e. ήταν πιο προηγμένο μηχανολογικά. Ο υπερτροφοδοτούμενος κινητήρας του διέθετε ηλεκτρονικό ψεκασμό, όπως μαρτυρούσε και η ονομασία i.e., ενώ στις μεταγενέστερες εκδόσεις η χωρητικότητα αυξήθηκε στα 1,4 λίτρα και η ισχύς πλησίασε τους 116-118 ίππους. Ήταν λίγο βαρύτερο από το Renault, με το βάρος του να βρίσκεται κοντά στα 900 kg, όμως ο κινητήρας του λειτουργούσε πιο ομαλά, η απόδοση της δύναμης ήταν πιο πολιτισμένη και ο συνολικός χαρακτήρας έδειχνε πιο σύγχρονος. Στην πράξη, οι επιδόσεις τους βρίσκονταν πολύ κοντά. Και τα δύο μπορούσαν να ολοκληρώσουν το 0-100 km/h σε λιγότερο από 8 δευτερόλεπτα, ενώ η τελική τους ταχύτητα ξεπερνούσε τα 200 km/h. Για μικρά προσθιοκίνητα μοντέλα της δεκαετίας του ’80, οι αριθμοί αυτοί ήταν κάτι περισσότερο από εντυπωσιακοί.
Το Renault σε κρατούσε σε εγρήγορση
Εκεί όπου το Renault 5 GT Turbo άρχιζε να ξεχωρίζει πραγματικά ήταν στον τρόπο που κινούνταν. Το ελάχιστο βάρος, το άμεσο εμπρός μέρος και το σφιχτό πλαίσιο του έδιναν μια αίσθηση σχεδόν αγωνιστική. Άλλαζε κατεύθυνση γρήγορα, αντιδρούσε έντονα στις εντολές του οδηγού και δεν έκρυβε ποτέ τι συνέβαινε κάτω από τους τροχούς του. Δεν ήταν, βέβαια, εύκολο αυτοκίνητο με τη σημερινή έννοια. Η δύναμη δεν ερχόταν γραμμικά, το τιμόνι απαιτούσε χέρια και η απότομη άφιξη της ροπής μπορούσε να διαταράξει την ισορροπία του στην έξοδο της στροφής. Ο οδηγός έπρεπε να υπολογίζει πότε θα «φουσκώσει» το turbo, να είναι προσεκτικός με το γκάζι και να μην περιμένει από κάποιο ηλεκτρονικό σύστημα να διορθώσει μια λάθος κίνηση. Το Renault απαιτούσε συμμετοχή, συγκέντρωση και σεβασμό. Όταν όμως όλα γίνονταν σωστά, σε αντάμειβε με έναν τρόπο που ελάχιστα σύγχρονα αυτοκίνητα μπορούν να πλησιάσουν.
Το Fiat ήταν πιο φιλικό, όχι όμως άτολμο
Το Uno Turbo i.e. δεν είχε την ίδια ακραία αίσθηση. Ήταν πιο άνετο, πιο ομαλό και σαφώς πιο εύκολο στην καθημερινή χρήση. Ο κινητήρας του είχε πιο πολιτισμένη λειτουργία, η καμπίνα έμοιαζε πληρέστερη και το στήσιμο δεν ζητούσε από τον οδηγό να βρίσκεται συνεχώς σε επιφυλακή. Μπορούσες να κινηθείς ήρεμα μέσα στην πόλη και, όταν άνοιγε ο δρόμος, να εκμεταλλευτείς την ισχύ του turbo. Αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν ακίνδυνο ή αποστειρωμένο. Με ολόκληρη τη ροπή να περνά στους εμπρός τροχούς, το Uno μπορούσε εύκολα να ανοίξει την τροχιά του αν ο οδηγός πατούσε απότομα το γκάζι μέσα στη στροφή. Η ανάρτηση επέτρεπε περισσότερες κλίσεις από εκείνη του Renault, ενώ στις διαδοχικές αλλαγές κατεύθυνσης το αυξημένο βάρος γινόταν περισσότερο αισθητό. Παρέμενε όμως εξαιρετικά γρήγορο, ζωντανό και διασκεδαστικό. Απλώς εξέφραζε αυτή την ταχύτητα με λιγότερο δραματικό τρόπο.
Ποιο διαλέγουμε;
Το Fiat Uno Turbo i.e. ήταν πιθανότατα το πιο ολοκληρωμένο αυτοκίνητο. Είχε πιο σύγχρονη τεχνολογία κινητήρα, πιο εύχρηστο χαρακτήρα και μπορούσε να ενσωματωθεί ευκολότερα στην καθημερινότητα χωρίς να κουράζει τον οδηγό του. Ήταν επίσης πιο διακριτικό. Δεν φώναζε από μακριά ότι ήταν γρήγορο, κάτι που του χάριζε έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Μπορούσε να μοιάζει με ένα απλό Uno μέχρι τη στιγμή που ο δείκτης πίεσης άρχιζε να ανεβαίνει. Το Renault 5 GT Turbo, όμως, είναι εκείνο που πλησιάζει περισσότερο την απόλυτη εικόνα του παλιού hot hatch. Είναι πιο ελαφρύ, πιο άμεσο, πιο θεαματικό και περισσότερο προσανατολισμένο στην καθαρή οδηγική απόλαυση. Δεν είναι το πιο ήσυχο, ούτε το πιο εύκολο. Είναι όμως εκείνο που μετατρέπει κάθε στροφή, κάθε αλλαγή ταχύτητας και κάθε ξέσπασμα του turbo σε εμπειρία.
Γι’ αυτό, η δική μας επιλογή είναι το Renault 5 GT Turbo. Το Fiat Uno Turbo i.e. είναι ίσως πιο έξυπνο και πιο ολοκληρωμένο. Το Renault όμως έχει εκείνον τον ωμό, νευρικό και σχεδόν αγωνιστικό χαρακτήρα που έκανε τα hot hatch της δεκαετίας του ’80 πραγματικά αξέχαστα.
