Κι όμως, η NASA είχε σκεφτεί σοβαρά να στείλει ένα δίτροχο στο φεγγάρι ώστε οι αστροναύτες να κάνουν… delivery πετρωμάτων
Η αποστολή Artemis II που θα βρίσκεται σε εξέλιξη μέχρι τις 11 Απριλίου (δείτε ΕΔΩ το live tracking) σηματοδοτεί την επιστροφή του ανθρώπου την Σελήνη, όντας η πρώτη επανδρωμένη αποστολή μετά από 50 και πλέον χρόνια.
Αποτελεί τον προπομπό της μεγαλεπήβολης Artemis III αποστολής που έχει προγραμματιστεί για το 2028, κατά την οποία προβλέπεται προσελήνωση και προετοιμασίες για εγκατάσταση βάσης στον φυσικό δορυφόρο της Γης, αν και σύμφωνα με τα τελευταία νέα, θα σας λέγαμε να «κρατήσετε μικρό καλάθι» σχετικά με αυτό…
Σε κάθε περίπτωση πάντως, η κούρσα του διαστήματος έχει ξεκινήσει και πάλι, αυτή την φορά μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, θυμίζοντας την αντίστοιχη ψυχροπολεμική «κόντρα» με την ΕΣΣΔ.
Για αυτή την ιστορικά καταγεγραμμένη περίοδο έχουν γραφτεί και έχουν ακουστεί πολλά, μεταξύ άλλων η ψεκασμένη θεωρία, ότι η προσσελήνωση δεν συνέβη ποτέ και σκηνοθετήθηκε σε studio από τον Stanley Kubrick…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με μια άγνωστη σε πολλούς πτυχή, η οποία ακούγεται επίσης «ψεκασμένη» αλλά –ορκιζόμαστε- είναι πέρα για πέρα αληθινή.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 λοιπόν, όταν η NASA προσπαθούσε να προβλέψει κάθε πιθανή ανάγκη των μελλοντικών αποστολών Apollo, γεννήθηκε μια ιδέα που ακόμα και σήμερα φαντάζει εξωπραγματική.
Υπενθυμίζουμε ,ήταν μια εποχή όπου τίποτα δεν θεωρούνταν δεδομένο και κάθε πιθανή λύση έπρεπε να εξεταστεί, ακόμη κι αν έμοιαζε απλή ή ανορθόδοξη.
Αυτό που έπεσε στο «τραπέζι», ήταν ένα μικρό, ηλεκτρικό scooter, σχεδιασμένο να μεταφέρει έναν αστροναύτη πάνω στη σεληνιακή επιφάνεια.
Μπορεί να ακούγεται τρελό, ωστόσο ένα scooter είναι εξαιρετικά ελαφρύ, αναδιπλούμενο και εύκολο στη μεταφορά μέσα στο διαστημόπλοιο, άρα υπήρχαν κάποια πλεονεκτήματα και η NASA σκέφτηκε «γιατί όχι;».
Για να διαπιστωθεί κατά πόσο αυτή η λύση θα μπορούσε να αποτελέσει επιλογή, η NASA ξεκίνησε μια σειρά εκτεταμένων δοκιμών στη Γη.
Αρχικά, δημιουργήθηκαν ειδικά πεδία με λεπτόκοκκη σκόνη που μιμούνταν τη σύσταση της σεληνιακής επιφάνειας. Στη συνέχεια, επιλέχθηκαν πολιτικά μοτοποδήλατα της εποχής (μεταξύ αυτών και το CT90 της Honda) για να διαπιστωθούν τα εργονομικά προβλήματα, που θα οδηγούσαν στην σχεδίαση της τελικής μορφής του scooter.
Βλέπετε, στη Σελήνη, οι αστροναύτες θα οδηγούσαν το δίτροχο με την δύσκαμπτη στολή τους που έφερε και τα συστήματα υποστήριξης και τηλεπικοινωνιών, οπότε έπρεπε να βρεθεί μια φόρμα που να βολεύει.
Ένας ακόμα παράγοντας που έπρεπε να προσομοιωθεί ήταν και αυτός της μικρότερης βαρύτητας, για αυτό και το… «σετάκι» αστροναύτης και scooter ήταν αναρτημένο από βραχίονα που σήκωνε μέρος του βάρους τους, τουλάχιστον στο αρχικό στάδιο των δοκιμών.
Τα αποτελέσματα δεν ήταν και τόσο ενθαρρυντικά. Οι δοκιμαστές διαπίστωσαν ότι η οδήγηση ενός τόσο ελαφρού οχήματος σε περιβάλλον με το ένα έκτο της γήινης βαρύτητας, ήταν αρκετά δύσκολη.
Η πρόσφυση ήταν περιορισμένη, η σταθερότητα αμφίβολη και κάθε μικρή ανωμαλία στο έδαφος μπορούσε να προκαλέσει απώλεια ελέγχου.
Ωστόσο, η NASA έδωσε το «πράσινο φως» για την σχεδίαση και εξέλιξη του scooter προκειμένου να έχει εναλλακτικές στο συρτάρι, σε περίπτωση που όλα τα άλλα που συζητούνταν ως ιδέες, αποτύγχαναν παταγωδώς.
Το αποτέλεσμα ήταν ένα όχημα που θύμιζε αποδομημένο Honda Chaly, με χοντρά ελαστικά και ηλεκτροκινητήρα. Ενδιαφέρον είχε η λύση που σκέφτηκαν για την ψύξη του ηλεκτρικού μοτέρ η οποία γινόταν από… κερί μελισσών (δεν κάνουμε πλάκα, ισχύει) το οποίο υπήρχε στον σκελετό.
Τα κερί, θα απορροφούσε θερμότητα καθώς έλιωνε και θα την απήγαγε στο μέτρο του δυνατού, λειτουργώντας μέσω ενός κύκλου τήξης και πήξης ως ένα απλό σύστημα ψύξης.
Καθώς οι δοκιμές προχωρούσαν, προστέθηκαν και οι προσομοίωσης έλλειψης βαρύτητας μέσα σε κήτος αεροπλάνου, που εκτελούσε «βουτιές». Κάπως έτσι και με το τελικό μοντέλο του σεληνιακού scooter να αποτελεί αντικείμενο μελέτης, έγινε σαφές ότι η ιδέα, όσο ευρηματική κι αν ήταν, δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες απαιτήσεις των αποστολών Apollo.
Η NASA χρειαζόταν ένα όχημα που να μπορεί να μεταφέρει δύο αστροναύτες, εργαλεία, δείγματα και εξοπλισμό, ενώ να προσφέρει σταθερότητα και αυτονομία σε μεγάλες αποστάσεις. Το μικρό scooter δεν μπορούσε να καλύψει αυτές τις ανάγκες.
Έτσι, η υπηρεσία στράφηκε τελικά στο Lunar Roving Vehicle, το σεληνιακό buggy που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Apollo 15 και άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι αστροναύτες εξερευνούσαν τη Σελήνη. Το scooter έμεινε στα εργαστήρια, ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά σύντομα εγκαταλελειμμένα πειράματα της εποχής
