Μια βλάβη σε μια Moto Guzzi στα μέσα της δεκαετίας του 1920 οδήγησε σε μια παρατήρηση που έμελλε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται οι μοτοσυκλέτες
Στις μέρες μας θεωρούμε αυτονόητο ότι μια μοτοσυκλέτα διαθέτει πίσω ανάρτηση. Το ψαλίδι, το (ή τα) αμορτισέρ και η ελεγχόμενη κίνηση του πίσω τροχού αποτελούν βασικά στοιχεία ακόμη και της πιο απλή σύγχρονης κατασκευής.
Πριν από περίπου έναν αιώνα, όμως, τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά.
Οι περισσότερες μοτοσυκλέτες είχαν τον τροχό ουσιαστικά στερεωμένο «ξερά» πάνω στην πίσω δομή του πλαισίου, χωρίς καμία δυνατότητα κίνησης και απόσβεσης. Η απορρόφηση των ανωμαλιών και κακοτεχνιών του δρόμου περιοριζόταν μόνο στα ελαστικά , στα ελατήρια της σέλας και… στην μέση του αναβάτη.
Υπήρξε όμως ένα περιστατικό που άλλαξε τα πάντα. Και οφείλεται σε μια εταιρεία, την οποία λίγοι συνδέουν με την καινοτομία στις μέρες μας: την Moto Guzzi.
Η βλάβη που έγινε ιδέα
Το 1926 ο Giuseppe “Naco” Guzzi, αδελφός του Carlo Guzzi, ταξίδευε με μια Moto Guzzi Sport στην Ευρώπη.
Οι δρόμοι της εποχής φυσικά δεν είχαν καμία σχέση με τους σημερινούς. Το οδικό δίκτυο αποτελούταν κυρίως από χωματόδρομους με τις λακκούβες, τα σαμαράκια και τα δύσκολα τμήματα τους, να δοκιμάζουν τις αντοχές τόσο των μηχανημάτων, όσο και των χειριστών τους.
Κάπου στην περιοχή των Καρπαθίων λοιπόν, ένα ζεύγος δοκών στο πίσω τμήμα του άκαμπτου πλαισίου της μοτοσυκλέτας, έσπασε.
Ο Guzzi βρισκόταν μακριά από το εργοστάσιο και δεν είχε τη δυνατότητα μιας κανονικής επισκευής. Έτσι αναγκάστηκε να αυτοσχεδιάσει, συγκρατώντας πρόχειρα με ότι μέσα είχε το πίσω μέρος ώστε να μπορέσει να συνεχίσει το ταξίδι του.
Η επισκευή «στο πόδι», όμως, οδήγησε σε μια απρόσμενη παρατήρηση. Μιας και το πίσω τμήμα της μοτοσυκλέτας δεν ήταν πλέον εντελώς άκαμπτο, είχε αποκτήσει έναν βαθμό ελαστικότητας και μπορούσε να παραμορφώνεται όταν ο πίσω τροχός περνούσε πάνω από ανωμαλίες.
Και τότε ο Giuseppe Guzzi παρατήρησε κάτι εντυπωσιακό: η μοτοσυκλέτα συμπεριφερόταν καλύτερα!
Από το σπασμένο πλαίσιο στο «ελαστικό πλαίσιο»
Αυτό που αρχικά έμοιαζε με μια ατυχία μετατράπηκε τελικά σε τεχνική ιδέα. Αν μια μικρή, ανεξέλεγκτη ελαστικότητα του πίσω μέρους μπορούσε να κάνει τη μοτοσυκλέτα πιο αποτελεσματική στους κακούς δρόμους, τότε γιατί να μη σχεδιαζόταν εξαρχής ένα σύστημα που θα επέτρεπε αυτή την κίνηση με ελεγχόμενο τρόπο;
Οι αδελφοί Guzzi άρχισαν έτσι να εξελίσσουν αυτό που έγινε γνωστό ως telaio elastico, δηλαδή «ελαστικό πλαίσιο».
Η βασική αρχή ήταν επαναστατική για τα δεδομένα της εποχής. Ο πίσω τροχός δεν θα ήταν πλέον άκαμπτα συνδεδεμένος με το πλαίσιο. Θα μπορούσε να κινείται μέσω ενός αρθρωτού πίσω τμήματος, με ελατήρια να ελέγχουν την κίνησή του. Η πρώτη εφαρμογή σε μοτοσυκλέτα παραγωγής, έγινε λίγα χρόνια αργότερα, στη Moto Guzzi GT 500 του 1928.
Η Moto Guzzi Norge και το μεγάλο τεστ
Η Moto Guzzi δεν αρκέστηκε απλώς στο να παρουσιάσει τη νέα τεχνολογία. Έπρεπε να αποδείξει ότι λειτουργούσε, κυρίως για να αντιμετωπίσει την δυσπιστία όσων θεωρούσαν ότι ένα αρθρωτό τμήμα πλαισίου θα υπονόμευε την ακαμψία και θα έκανε επικίνδυνη την οδήγηση.
Ο Giuseppe Guzzi πήρε τη νέα GT 500 και πραγματοποίησε ένα τεράστιο ταξίδι, από την έδρα της εταιρείας στο Mandello del Lario της λίμνης Κόμο, μέχρι το Βόρειο Ακρωτήριο της Νορβηγίας.
Για τα δεδομένα του 1928, ήταν μια πραγματική δοκιμασία αντοχής, τόσο για τον αναβάτη όσο και για τη μοτοσυκλέτα. Το σύστημα πίσω ανάρτησής της απέδειξε ότι μια μοτοσυκλέτα μπορούσε να διαθέτει κινητό πίσω μέρος χωρίς να θυσιάζει τη σταθερότητα και την αντοχή της.
Η επιτυχία του ταξιδιού ήταν τόσο σημαντική ώστε η GT 500 έμεινε στην ιστορία με το όνομα Norge.
Δεν ήταν η πρώτη πίσω ανάρτηση, αλλά άλλαξε την εξέλιξή της
Ιστορικά, δεν θα ήταν απολύτως σωστό να πούμε ότι η Moto Guzzi «εφηύρε» την πίσω ανάρτηση της μοτοσυκλέτας, αφού πριν από τη Norge, είχαν υπάρξει διάφορες πειραματικές και περιορισμένης εφαρμογής λύσεις.
Ωστόσο, η Moto Guzzi κατάφερε να μετατρέψει την ιδέα του «κινούμενου πίσω τροχού» σε ένα πρακτικό, ανθεκτικό και εφαρμόσιμο σύστημα για μοτοσυκλέτα παραγωγής.
Η βασική αρχή που ακολούθησε, δηλαδή ένας πίσω τροχός που κινείται ελεγχόμενα σε σχέση με το κυρίως πλαίσιο, είναι η βασική αρχή που βρίσκεται ακόμη και σήμερα στον δομικό πυρήνα σχεδόν κάθε μοτοσυκλέτας.
Φυσικά, τα συστήματα εξελίχθηκαν δραματικά στο πέρασμα των χρόνων: ψαλίδια με δύο αμορτισέρ, monoshock, μοχλικά συστήματα προοδευτικής λειτουργίας και φυσικά, οι σημερινές ηλεκτρονικά ελεγχόμενες αναρτήσεις.
Η αρχική ιδέα όμως ανήκει στην Moto Guzzi, μια εταιρεία που παράγει μοτοσυκλέτες για περισσότερο από έναν αιώνα και η οποία, παρότι δεν το γνωρίζει αρκετός κόσμος, έχει συμβάλει σε τεράστιο βαθμό στην εξέλιξη των δύο τροχών, με καινοτομίες, πατέντες και μοναδικούς κινητήρες.
