Η λογική του να αλλάζεις φιάλες σαν… γκαζάκι εξετάζεται ως εναλλακτική στο πρόβλημα του ανεφοδιασμού με υδρογόνο
Η ιδέα του υδρογόνου ως καυσίμου για το μέλλον δεν είναι καινούργια. Ωστόσο, οι περισσότερες προσπάθειες μέχρι σήμερα σκοντάφτουν σε ένα τεράστιο εμπόδιο: τις υποδομές. Η έλλειψη πρατηρίων ανεφοδιασμού έχει κρατήσει την τεχνολογία fuel cell μακριά από τη μαζική χρήση, ακόμη και σε αγορές που επενδύουν έντονα στην ηλεκτροκίνηση.
Παρόλα αυτά, η Toyota φαίνεται πως συνεχίζει να ψάχνει εναλλακτικούς δρόμους. Νέα πατέντα που κατατέθηκε στην Ιαπωνία αποκαλύπτει ένα scooter υδρογόνου διαφορετικό από όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα, καθώς η φιλοσοφία του δεν βασίζεται στον κλασικό ανεφοδιασμό αλλά στην αντικατάσταση δεξαμενών καυσίμου.
Η λογική θυμίζει αλλαγή μπαταρίας
Σύμφωνα με τα σχέδια της πατέντας, το scooter χρησιμοποιεί μικρές φορητές φιάλες υδρογόνου που μπορούν να αφαιρεθούν γρήγορα από το όχημα. Ο αναβάτης, αντί να σταματά σε πρατήριο, θα μπορεί θεωρητικά να αντικαθιστά την άδεια φιάλη με μια γεμάτη, με τρόπο αντίστοιχο των συστημάτων swappable batteries που ήδη εφαρμόζονται σε αρκετά ηλεκτρικά scooter της Ασίας.
Η προσέγγιση αυτή αλλάζει εντελώς τη λογική χρήσης ενός fuel-cell δικύκλου. Αντί να απαιτείται δίκτυο σταθμών υψηλής πίεσης, η Toyota εξετάζει ένα πιο «φορητό» μοντέλο ενέργειας, όπου το καύσιμο μεταφέρεται και ανταλλάσσεται σαν cartridge.
Οι δεξαμενές φαίνεται να τοποθετούνται χαμηλά στο κέντρο του πλαισίου, κάτι που βοηθά τόσο στη σταθερότητα όσο και στην προστασία τους σε περίπτωση ατυχήματος.
Οι κυψέλες καυσίμου, δεν είναι κινητήρες εσωτερικής καύσης
Στην πράξη, το scooter χρησιμοποιεί κυψέλες καυσίμου για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Το υδρογόνο δεν καίγεται όπως σε έναν θερμικό κινητήρα και μετατρέπεται ηλεκτροχημικά σε ρεύμα, με μοναδικό παραπροϊόν τους υδρατμούς.
Ωστόσο, η πραγματικότητα γύρω από το υδρογόνο εξακολουθεί να είναι περίπλοκη. Η αποθήκευσή του απαιτεί πολύ υψηλές πιέσεις, ενώ η μεταφορά και η δημιουργία ασφαλών υποδομών κοστίζουν σημαντικά περισσότερο σε σχέση με την ηλεκτροκίνηση μέσω μπαταριών.
Γι’ αυτό και αρκετοί κατασκευαστές έχουν περιορίσει τις επενδύσεις τους στις fuel-cell εφαρμογές, δίνοντας προτεραιότητα στα αμιγώς ηλεκτρικά μοντέλα.
Τα δίτροχα και οι εγγενείς περιορισμοί
Οι εναλλακτικές / πράσινες πηγές ενέργειας δεν έχουν την ίδια άνεση εφαρμογής στα δίτροχα όπως στα αυτοκίνητα και ο κύριος λόγος είναι ότι ο χώρος είναι περιορισμένος, ενώ ο όγκος και το βάρος δεν μπορούν να ξεφύγουν σε τιμές.
Ακριβώς λοιπόν λόγω αυτών των περιορισμών οι τεχνολογίες αυτές δεν έχουν προχωρήσει, γιατί μικρές σε μέγεθος μπαταρίες και δεξαμενές υδρογόνου έχουν ως αποτέλεσμα κάτι που μετρά πολύ στις εναλλακτικές εφαρμογές: την αυτονομία. Ειδικά στην περίπτωση του υδρογόνου δε, το πράγμα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, αφού όπως ήδη αναφέρθηκε, το δίκτυο υποδομών πλήρωσης με υδρογόνο, είναι πρακτικά ανύπαρκτο.
Και αυτό ισχύει ακόμα και για την ιδέα των εναλλάξιμων δεξαμενών που κατoχύρωσε η Toyota.
