Η Ευρώπη προχωρά σε υποχρεωτική «ψηφιακή ταυτότητα» για κάθε ελαστικό, όμως η πραγματικότητα πίσω από τα RFID δεν είναι αυτή που νομίζεις
Η είδηση ακούγεται σαν Οργουελικό δυστοπικό σενάριο απολυταρχικού ελέγχου. Τα ελαστικά των αυτοκινήτων ήδη έχουν αρχίσει να αποκτούν «τσιπάκια» και μέσα στα επόμενα χρόνια, αυτό δεν θα είναι επιλογή αλλά υποχρέωση σε όλη την Ευρώπη.
Η πρώτη, αυθόρμητη αντίδραση είναι σχεδόν αναμενόμενη. «Μας παρακολουθούν!», θα βιαστούν να συμπεράνουν αρκετοί, ενώ έχουν ανοιχτό το GPS στο κινητό, αναρτούν με κάθε λεπτομέρεια την ζωή τους στα social, έχουν αποδεχτεί δεκάδες χιλιάδες cookies και έχουν συμφωνήσει με άπειρους όρους και προϋποθέσεις, χωρίς καν να τους διαβάσουν.
Μπορεί τελικά όλο αυτό να μετατραπεί σε εργαλείο ελέγχου και τι κρύβεται πίσω από αυτή το «φιρμάνι» της EE;. Ψυχραιμία, η πραγματικότητα είναι λιγότερο «σκοτεινή» από όσο θα ήθελαν να πιστεύουν οι απανταχού συνωμοσιολόγοι.
Πίσω από τα τσιπάκια RFID δεν κρύβεται κάποιος μηχανισμός εντοπισμού, αλλά μια τεχνολογία που έρχεται να αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο κατασκευάζονται, χρησιμοποιούνται και ανακυκλώνονται τα ελαστικά.
Η εξέλιξη αυτή δεν προέκυψε τυχαία ούτε αποτελεί πρωτοβουλία μιας μόνο εταιρείας. Αντίθετα, πρόκειται για μια συνολική κατεύθυνση της βιομηχανίας, στην οποία συμμετέχουν μεγάλοι κατασκευαστές και ο βασικός λόγος, είναι θεσμικός. Προέρχεται από τις απαιτήσεις της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για πλήρη ιχνηλασιμότητα και διαφάνεια στον κύκλο ζωής των προϊόντων.
Άλλο τα RFID, άλλο το TPMS….
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Με απλά λόγια, η Ευρώπη θέλει κάθε προϊόν να αποκτήσει μια ψηφιακή «ταυτότητα», η οποία θα συνοδεύει το αντικείμενο από τη στιγμή που βγαίνει από τη γραμμή παραγωγής μέχρι τη στιγμή που ανακυκλώνεται. Στην περίπτωση των ελαστικών, αυτό σημαίνει ότι θα είναι δυνατή η άμεση αναγνώριση της προέλευσής τους, των υλικών τους, της παρτίδας παραγωγής και της συνολικής τους πορείας στη χρήση.
Εδώ ακριβώς έρχονται τα «τσιπάκια» το RFID. Πρόκειται για ένα παθητικό μικροτσίπ, ενσωματωμένο μέσα στη δομή του ελαστικού, το οποίο δεν διαθέτει μπαταρία, δεν εκπέμπει συνεχώς σήμα και δεν συνδέεται με δίκτυα ή δορυφόρους. Για να «διαβαστεί» απαιτείται ειδικός σαρωτής σε πολύ κοντινή απόσταση, κάτι που από μόνο του αποκλείει οποιοδήποτε σενάριο απομακρυσμένης παρακολούθησης.
Το μόνο που περιέχει είναι ένας μοναδικός αριθμός, ουσιαστικά το ψηφιακό αποτύπωμα του ελαστικού, αντίστοιχο με τον αριθμό πλαισίου σε ένα αυτοκίνητο ή το barcode σε ένα προϊόν.
Η λειτουργία τους περιορίζεται αποκλειστικά στην ταυτοποίηση, και αυτή μόνο όταν κάποιος βρεθεί δίπλα στο ελαστικό με τον κατάλληλο εξοπλισμό. Με άλλα λόγια, βρίσκονται πολύ πιο κοντά στη λογική ενός barcode παρά σε οποιαδήποτε μορφή «tracker».
Ο λόγος που η βιομηχανία υιοθετεί αυτή την τεχνολογία είναι πρακτικός και πολυεπίπεδος. Σε έναν κόσμο όπου η εφοδιαστική αλυσίδα γίνεται ολοένα και πιο σύνθετη, η δυνατότητα να ανιχνευθεί το ίχνος και η πορεία ενός προϊόντος, αποκτά τεράστια σημασία.
Σε περίπτωση ελαττωματικής παρτίδας, για παράδειγμα, ένας κατασκευαστής μπορεί να εντοπίσει με ακρίβεια ποια ελαστικά επηρεάζονται, χωρίς να χρειάζονται γενικευμένες ανακλήσεις. Παράλληλα, η ύπαρξη μοναδικής ταυτότητας δυσκολεύει σημαντικά τη διακίνηση απομιμήσεων, ένα πρόβλημα που κοστίζει δισεκατομμύρια στη βιομηχανία ελαστικών.
Εξίσου σημαντικός είναι και ο ρόλος της τεχνολογίας στη διαχείριση στόλων οχημάτων. Στα φορτηγά και τα επαγγελματικά οχήματα, όπου το κόστος των ελαστικών αποτελεί κρίσιμο παράγοντα, το RFID επιτρέπει την ακριβή παρακολούθηση της φθοράς και της χρήσης κάθε ελαστικού ξεχωριστά.
Αυτό οδηγεί σε καλύτερο προγραμματισμό συντήρησης, μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και, τελικά, χαμηλότερο λειτουργικό κόστος. Δεν είναι τυχαίο ότι εκεί εντοπίζεται σήμερα και η μεγαλύτερη διείσδυση της τεχνολογίας.
Τέλος, υπάρχει και η διάσταση της βιωσιμότητας, η οποία αποτελεί βασική προτεραιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η δυνατότητα να γνωρίζει κανείς ακριβώς από ποια υλικά αποτελείται ένα ελαστικό και πώς έχει χρησιμοποιηθεί διευκολύνει σημαντικά τη διαδικασία ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης.
