Οδοιπορικό στη Γαλλική Ριβιέρα (Monte Carlo

Aυτή η διακριτική πολυτέλεια που δεν επιδεικνύεται αλλά σε περιβάλλει, από το Monte Carlo μέχρι το Saint-Tropez, σαν υπενθύμιση πως η καθημερινότητα μπορεί να αποκτήσει… άλλη γεύση.

Ενώ το Monaco Yacht Show το περασμένο έτος ήταν μία γρήγορη στάση πριν πάμε στο Maranello για μερικές αξέχαστες μέρες, φέτος αποτέλεσε την… αφορμή για να εξερευνήσουμε –ακόμη και σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα– ένα μέρος της μαγευτικής Νότιας Γαλλίας, στην περίφημή της Ριβιέρα. Το πιο κοντινό αεροδρόμιο στο Monte Carlo είναι στη Νίκαια, όπου, παρά το σχετικά μικρό του μέγεθος, εξυπηρετεί αμέτρητους επιβάτες καθημερινά και υπάρχουν απευθείας πτήσεις από την Αθήνα.

Από την πρώτη στιγμή που πατήσεις το πόδι σου στο αεροδρόμιο Côte d’Azur της Νίκαιας και αντικρίσεις τον τεράστιο γορίλλα-άγαλμα του διάσημου καλλιτέχνη Richard Orlinski, καταλαβαίνεις πως αυτό το ταξίδι δεν ανήκει στην κατηγορία «τουρισμός» αλλά «εμπειρία». Λίγο περπάτημα στην πόλη πριν ξεκινήσω το ταξίδι με έβαλε στο κλίμα της περιοχής, με ωραίο καιρό, άφθονο πράσινο και ένας διαφορετικός, πιο χαλαρός τρόπος ζωής.

Οδηγώντας από τη Νίκαια προς το Monte Carlo, η διαδρομή είναι σχεδόν κινηματογραφική: Ενώ οδηγείς με τη Μεσόγειο στα δεξιά σου, σιγά σιγά εμφανίζεται μπροστά σου το Μonaco, όπου κατηφορίζοντας για να… περάσεις τα σύνορα σε υποδέχονται τεράστιοι ουρανοξύστες και σχεδόν αποκλειστικά υπερπολυτελή αυτοκίνητα. Λόγω του Yacht Show, η πλατεία είναι μόνιμα γεμάτη από κόσμο, επαγγελματίες του κλάδου αλλά και τουρίστες, που κάθονται με τις ώρες στις γύρω καφετέριες και απολαμβάνουν τη μοναδική ατμόσφαιρα του Casino Square. Σε όλη τη γύρω περιοχή, βρίσκεις καταστήματα για τις ακριβότερες εταιρίες ρούχων και κοσμημάτων του κόσμου, αλλά και γνωστά εστιατόρια-bars, όπως το Buddha Bar ή το Amazonico, όπου συχνάζουν οι οδηγοί της Formula 1. Αυτό που μου έκανε τη περισσότερη εντύπωση την πρώτη βραδιά, βέβαια, είναι πως για το υπόγειο parking που βρίσκεται κάτω από το καζίνο πλήρωσα 1.70€ για περίπου 3 ώρες στάθμευσης! Τη δεύτερη μέρα, επισκεφθήκαμε το Yacht Show και το βράδυ, μετά από ένα ευχάριστο δείπνο και μερικά ποτά, απογοητεύτηκα όταν έμαθα πως δεν μπορώ να μπω στο καζίνο, επειδή είχαν ήδη μαζέψει και έκλειναν (λίγα λεπτά πριν τις 02:00 το βράδυ)!

Την επόμενη μέρα, μετά από μια βόλτα στη μαρίνα – που είχε ήδη αδειάσει– αποφασίσαμε να «δραπετεύσουμε» από τα πλήθη πηγαίνοντας για ένα καφέ στην «ήσυχη πλευρά» του Monaco, στο Fontvieille – ουσιαστικά από την άλλη πλευρά του παλατιού. Εδώ οι ευκαιρίες για shopping είναι περιορισμένες, άρα και ο κόσμος που κυκλοφορεί πολύ λιγότερος. Η διαδρομή για να φτάσεις εκεί βέβαια είναι λίγο μπερδεμένη, καθώς περιλαμβάνει πολλά τούνελ και πλατείες. Από εκεί, ήταν η ώρα να φύγουμε από την πιο glamorous γωνία του κόσμου και να ξεκινήσουμε την οδήγηση με τελικό προορισμό το ηλιόλουστο Saint-Tropez. Πριν από αυτό όμως, μία μικρή παράκαμψη μας έβγαλε στην πανέμορφη παραλία στις Κάννες, όπου μία μικρή βόλτα στα φαρδιά πεζοδρόμια της πόλης είναι αρκετή για να σε χαλαρώσει, ενώ στην απέναντι πλευρά του δρόμου συνεχίζονται τα designer brands και τα πανάκριβα ξενοδοχεία. Η ζωή εδώ είναι κάπως πιο κεφάτη, με δυνατή μουσική από διάφορα bars και clubs κατά μήκος της παραλίας, αλλά και έναν ελαφρώς χαμηλότερο μέσο όρο ηλικίας. Μπορεί να μην είναι τόσο φημισμένη πόλη σε σχέση με το Monte Carlo, αλλά η «αύρα» τους είναι παρόμοια.

Φεύγοντας από τις Κάννες για το Saint-Tropez είχε πλέον νυχτώσει και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η παντελής έλλειψη φωτισμού από τη στιγμή που βγεις από την εθνική οδό, κάτι που, όπως μου επιβεβαίωσε η receptionist μόλις φτάσαμε στο ξενοδοχείο, είναι σύνηθες για τους δρόμους της Γαλλίας. Αφού ξεπακετάραμε και βγήκαμε μια βραδινή βόλτα στην πόλη, μου έκανε εντύπωση το πόσο κόσμο είχε, να πίνει και να τραγουδάει στα δεκάδες bars που περιτριγυρίζουν τη μαρίνα. Το επόμενο πρωί, βέβαια, καταλάβαμε γιατί ήταν τόσο… busy.

Εκείνη τη μέρα ήταν η αφετηρία της ρεγκάτας Les Voiles de Saint-Tropez 2025 και όλοι όσοι πάρταραν χθες το βράδυ ήταν τα πληρώματα των ιστιοπλοϊκών που συμμετέχουν σε αυτήν. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, η BMW είχε παρουσία με τη θεαματική BMW Concept Speedtop –ένα ωραίο flashback από το Concorso d’Eleganza τον Μάιο, όπου την είδαμε να αποκαλύπτεται στο κοινό–, αλλά και τη νέα, εντυπωσιακή, αμιγώς ηλεκτρική iX3, με τη νέα εποχή σχεδιασμού «Neue Klasse» της BMW και το πολύ εκκεντρικό τιμόνι.

Μετά από μία σύντομη βόλτα στο κέντρο του Saint-Tropez και τα δεκάδες τουριστικά του καταστήματα, ξεκινήσαμε για το τελευταίο σκέλος του ταξιδιού μας, προς το αεροδρόμιο της Μασσαλίας. Μπορεί η απόσταση να είναι σχεδόν ίση σε σχέση με τη Νίκαια, αλλά η τιμή για το αεροπορικό εισιτήριο από τη Μασσαλία ήταν σημαντικά φθηνότερη (το 1/3 της τιμής) και έτσι η επιλογή ήταν εύκολη. Η διαδρομή για τη Μασσαλία από το Saint-Tropez ξεκινά διασχίζοντας ένα βουνό που οι ντόπιοι επισκέπτονται για να ευχαριστηθούν οδήγηση: καλή άσφαλτος, άριστη χάραξη, ωραίες κλίσεις και πραγματικά καμία λακκούβα. Μετά, βέβαια, πρέπει να κάνεις κάτι παραπάνω από 100 χιλιόμετρα στην εθνική, όπου περνάνε χωρίς να τα καταλάβεις, χάρη στα υψηλά όρια ταχύτητας και το ωραίο τοπίο που διασχίζεις.

Συνολικά, ακόμη και αν ήταν ένα ταξίδι με 3 μόνο διανυκτερεύσεις, ήταν μια πραγματικά ολοκληρωμένη εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη. Όταν δεν υπάρχουν ιστορικά μνημεία ή μουσεία στις περιοχές που επισκέπτεσαι, είναι πολύ πιο γρήγορο να τις ανακαλύψεις, ενώ αποκλείεται να φύγεις με παράπονο πως κάτι «ξέφυγε». Και το κόστος δεν είναι τρομακτικό, αν αποφύγεις το high-season: τους καλοκαιρινούς μήνες και, φυσικά, το Σαββατοκύριακο του Monaco Grand Prix.

Το ταξίδι:

1. Άφιξη Νίκαια – Côte d’Azur Airport

2. Οδήγηση για Monte Carlo – 36m 32km

3. Οδήγηση για Cannes – 1h5m 56km

4. Οδήγηση για Saint-Tropez – 2h παραλιακά 80km

5. Οδήγηση για Marseille Provence Airport – 2h50m 150km

Συνολικά χιλιόμετρα: 316km
Ενοικίαση αυτοκινήτου: 190€ (με πλήρη ασφάλιση και one-way fee – επιστροφή σε διαφορετικό προορισμό)
Διόδια: 21,2€
Καύσιμα: 37€
Αεροπορικά εισιτήρια: 450€ (πολύ φθηνότερα με πτήσεις από Μασσαλία – MRS)

Στο τέλος, δεν θυμάσαι τα νούμερα. Θυμάσαι τον τρόπο που αλλάζει ο αέρας ανάμεσα στη Νίκαια και το Μόντε Κάρλο, τις νυχτερινές βόλτες στις Κάννες, την αίσθηση ότι στο Saint-Tropez ο χρόνος κυλάει πιο αργά.

Monaco Yacht Show 2025

Το Monaco Yacht Show 2025 δεν είναι απλώς μια έκθεση σκαφών. Είναι μία επίδειξη status, μία στιγμή όπου το Μονακό γίνεται ο φυσικός του εαυτός: το σημείο όπου η υπερβολή δεν είναι εξαίρεση, αλλά βασική προϋπόθεση εισόδου. Φέτος, το Port Hercule φιλοξένησε120 superyachts (μερικά είχαν δέσει ανοιχτά επειδή… δεν βρήκαν θέση), με μέσο μήκος τα 47 μέτρα, ενώ 50 από αυτά είναι ολοκαίνουριες παραδόσεις για το 2025, αντιπροσωπεύοντας συνολική αξία άνω των 4,3 δισεκατομμυρίων ευρώ. Κι όμως, ακόμη κι αν οι αριθμοί εντυπωσιάζουν, είναι η ατμόσφαιρα που σε κερδίζει: το αίσθημα ότι βρίσκεσαι στο σημείο όπου διαμορφώνεται η αισθητική της παγκόσμιας πολυτέλειας.

Περπατώντας στους πλωτούς διαδρόμους ανάμεσα στα σκάφη, παρατηρείς κάτι που δεν φαίνεται στα στατιστικά: τον τρόπο που κινούνται οι άνθρωποι εδώ. Δεν περπατούν… ρολάρουν – με βηματισμό που θυμίζει περισσότερο πασαρέλα παρά μαρίνα. Οι επισκέπτες δεν κοιτούν απλώς σκάφη• μετρούν λεπτομέρειες, συζητούν για custom διαμορφώσεις, για υβριδικές τεχνολογίες, αναδιπλούμενα beach clubs που αγγίζουν την επιφάνεια του νερού σαν προέκταση μιας ιδιωτικής βεράντας πάνω στη θάλασσα και yacht υποστήριξης, για να κουβαλάνε τα… παιχνίδια τους. Με 562 εκθέτες από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη –από ναυπηγεία μέχρι high-end brands εσωτερικής διακόσμησης και τεχνολογικών λύσεων– το MYS λειτουργεί σαν εγκυκλοπαίδεια του σύγχρονου lifestyle στη θάλασσα.

Φυσικά, σε μια γωνία υπήρχε και μια έκθεση γεμάτη από πολύ ιδιαίτερα αυτοκίνητα, από συλλεκτικά supercars, μέχρι τις πιο αποκλειστικές δημιουργίες των ακριβότερων οίκων αναβάθμισης, με αυτοκίνητα από την Brabus και τη Mansory. Η Lamborghini είχε παρουσία τόσο με την τρέχουσα γκάμα της (Revuelto, Urus SE και Temerario), αλλά και στο περίπτερο της Seabob, καθώς ανακοίνωσαν μία συνεργασία που δημιούργησε τα πιο cool θαλάσσια παιχνίδια.

Το αυτοκίνητο του ταξιδιού

Συνοδοιπόρος στο ταξίδι μας ήταν το υβριδικό Nissan Juke, το οποίο πήραμε από τύχη, καθώς η εταιρεία ενοικιάσεων αναβάθμισε το αυτοκίνητο που θα παίρναμε. Έχοντας ταξιδέψει και στο παρελθόν με το συγκεκριμένο μοντέλο, ήξερα πως σίγουρα θα ξοδέψω λιγότερα χρήματα σε βενζίνη από ό,τι είχα υπολογίσει με την αρχική μου κράτηση. Η δεύτερη γενιά του δημοφιλούς crossover της Nissan έχει καταφέρει να ξεχωρίσει στην κατηγορία για τους πιο θετικούς λόγους. Είναι άνετο, οικονομικό και πρακτικό, ενώ από τα πρώτα λεπτά μέσα στην καμπίνα αισθάνεσαι ήδη εξοικειωμένος με τα μενού και τις λειτουργίες του, ακόμη και αν είναι αρκετές. Προσθήκες όπως τα θερμαινόμενα καθίσματα και το Apple CarPlay έκαναν τη ζωή μου ευκολότερη, ενώ η δύναμή του είναι αρκετή για να κινηθείς γοργά.

Η απόκριση στο γκάζι δεν είναι η αμεσότερη, αλλά η αίσθηση στο τιμόνι και τα φρένα είναι αρκετά ακριβής, άρα διατηρώντας την ορμή σου μπορούσες να το ευχαριστηθείς. Και αυτό ακριβώς έκανα στη βουνίσια διαδρομή από το Saint-Tropez στη Μασσαλία, όπου το Juke στο Sport πρόγραμμα έδειξε μια ευχάριστη ζωηράδα. Εκεί που ξαφνιάστηκα, όμως, ήταν στον σταθμό ανεφοδιασμού λίγα χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στο αεροδρόμιο. Εκεί, προπλήρωσα 50€ για να τον ανεφοδιασμό, αλλά πριν καν φτάσει τα 40€ ο μετρητής, η αντλία «κλότσαγε» και το αυτοκίνητο ήταν γεμάτο. Μάλιστα, σε αυτές τις περιπτώσεις στη Γαλλία, μπαίνεις μέσα στο κατάστημα και το ταμείο σου δίνει τα ρέστα σου! Με μέση κατανάλωση 4,6 λίτρα για ολόκληρο το ταξίδι μας, άφθονη άνεση και έξυπνα συστήματα υποβοήθησης, μου άφησε μόνο θετικές εντυπώσεις και δεν με απογοήτευσε ποτέ.