Στο δεύτερο Suzuki Off Road Story αφήνουμε πίσω μας τους αυτοκινητόδρομους και την εξερεύνηση στα βουνά, και πιάνουμε… θάλασσα. Με το νέο αμιγώς ηλεκτρικό Suzuki e Vitara ALLGRIP-e 4WD αναζητήσαμε τις λιγότερο γνωστές γωνιές τους, ανακαλύπτοντας μια πλευρά των Κυκλάδων που παραμένει αυθεντική, ήσυχη και απρόσμενα περιπετειώδης.

Του Τρύφωνα Αλεξόπουλου Φωτογραφίες: Δημήτρης Μανώλαρος

Υπάρχουν νησιά που δεν χρειάζονται συστάσεις. Η Πάρος είναι ένα από αυτά. Ένας τόπος που έχει καταφέρει να συνδυάσει τη γοητεία των Κυκλάδων με έναν σύγχρονο, κοσμοπολίτικο χαρακτήρα. Είναι ο προορισμός για σχεδόν όλους όσους τελείωσαν το σχολείο, για οικογένειες που θέλουν να ηρεμήσουν, αλλά και για ρομαντικές αποδράσεις. Γιατί τα έχει όλα. Παραλίες γεμάτες ζωή, λευκά σοκάκια που μοιάζουν βγαλμένα από καρτ ποστάλ, εστιατόρια που ανεβάζουν κάθε χρόνο τον πήχυ και βράδια που τελειώνουν πολύ αργότερα απ’ όσο υπολόγιζες. Όμως κάθε νησί έχει και μια δεύτερη πλευρά. Αυτή που δεν πρωταγωνιστεί στα social media. Που βρίσκεται λίγο πιο μακριά από τις γνωστές διαδρομές. Σε χωματόδρομους που χάνονται στους λόφους, σε παραλίες που δεν φτάνεις τυχαία και σε σημεία που εξακολουθούν να θυμίζουν πώς ήταν οι Κυκλάδες πριν γίνουν παγκόσμιος προορισμός.

 

View this post on Instagram

 

Αυτήν την πλευρά αποφασίσαμε να αναζητήσουμε στο δεύτερο Suzuki Off Road Story, έχοντας για σύντροφο το νέο Suzuki e Vitara ALLGRIP-e 4WD. Το πρώτο αμιγώς ηλεκτρικό αυτοκίνητο στην ιστορία της μάρκας και ίσως αυτό που καλείται να αποδείξει ότι η ηλεκτροκίνηση και η περιπέτεια μπορούν να συνυπάρξουν χωρίς συμβιβασμούς. Ιδανικό δηλαδή για ακόμη ένα Suzuki Off Road Story. Το ταξίδι ξεκίνησε νωρίς το πρωί από τον Πειραιά. Για πολλούς, το πλοίο είναι απλώς το μέσο που θα σε μεταφέρει στον προορισμό σου. Για εμάς ήταν το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας. Καθώς η Αθήνα έμενε πίσω και το Αιγαίο απλωνόταν μπροστά μας, οι ρυθμοί άρχισαν να αλλάζουν. Κάτι που συμβαίνει πάντα στα ταξίδια προς τις Κυκλάδες. Η μετάβαση από την καθημερινότητα στις διακοπές δεν γίνεται όταν φτάνεις στο νησί. Ξεκινά πολύ νωρίτερα.

Λίγες ώρες αργότερα, η Παροικιά εμφανίστηκε στον ορίζοντα. Το λιμάνι έσφυζε από ζωή, όμως εμείς δεν είχαμε σκοπό να μείνουμε εκεί για πολύ. Μια σύντομη στάση για φόρτιση, σε έναν από τους δέκα ταχυφορτιστές που έχει η Πάρος (μαζί με δεκάδες άλλα σημεία φόρτισης), ήταν αρκετή για να μας υπενθυμίσει πόσο εύκολη έχει γίνει πλέον η συμβίωση με ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο ακόμη και σε ένα νησί. Με μόνο αντίλογο να αφορά στην υποχρεωτική στάθμη της μπαταρίας κάτω από το 40% για να ταξιδέψεις – μεγάλη συζήτηση για άλλη φορά. Μέσα σε λίγα λεπτά πάντως είχαμε αποκτήσει αρκετή ενέργεια για να συνεχίσουμε χωρίς δεύτερη σκέψη και να κάνουμε τον γύρο του νησιού ξανά και ξανά.

Στην «οροφή» της Πάρου

Ο πρώτος μας προορισμός δεν είχε καμία σχέση με παραλίες. Σε αυτό συνέβαλε φυσικά ένα δημιουργικό λάθος των Google Maps. Σύνηθες φαινόμενο στα ελληνικά νησιά το παραπάνω, με την πιο σύντομη διαδρομή να μη σε βγάζει από άσφαλτο, αλλά από χώμα. Συνήθως αυτό το χώμα είναι βατό. Συνήθως. Στην περίπτωσή μας όχι, κάτι που τελικά αποδείχθηκε η καλύτερη εξέλιξη της ημέρας. Το χώμα εμφανίστηκε γρήγορα. Η σκόνη ακολούθησε. Οι πέτρες πλήθαιναν όσο ανεβαίναμε και το Vitara έδειχνε να απολαμβάνει τη διαδικασία περισσότερο απ’ όσο εμείς. Ειδικά σε κάποια κατεβάσματα που η αρκετά μεγάλη απόσταση από το έδαφος ήταν… οριακή. Με συμβατικό αυτοκίνητο δεν θα πέρναγες απ’ τέτοια σημεία, σε καμία περίπτωση.

Η άμεσα διαθέσιμη ροπή των ηλεκτροκινητήρων και η αυτόματη τετρακίνηση έκαναν τη διαδρομή να μοιάζει παιχνιδάκι, ενώ η καμπίνα παρέμενε εντυπωσιακά ήσυχη. Σημείο αναφοράς η ανάρτηση, που «έσβηνε» τις πέτρες από κάτω μας, κάτι που θα σχολιάσουμε περισσότερο στη δοκιμή του αυτοκινήτου. Όταν φτάσαμε στην κορυφή, η Πάρος απλωνόταν μπροστά μας σαν χάρτης. Το βλέμμα χανόταν από τη μία πλευρά του Αιγαίου στην άλλη και για μια στιγμή ήταν δύσκολο να πιστέψεις ότι βρισκόσουν στο ίδιο νησί που λίγη ώρα πριν έσφυζε από τουριστική κίνηση.

Το νησί που τα έχει όλα

Η Πάρος παραμένει ένας από τους πιο ολοκληρωμένους καλοκαιρινούς προορισμούς των Κυκλάδων. Είτε ταξιδεύεις ως οικογένεια είτε ως ζευγάρι είτε αναζητάς έντονη νυχτερινή ζωή, δύσκολα θα φύγεις απογοητευμένος. Η Νάουσα αποτελεί το πιο κοσμοπολίτικο σημείο του νησιού, με υψηλού επιπέδου γαστρονομία, cocktail bars και έντονη βραδινή ζωή, ενώ η Παροικιά προσφέρει πιο χαλαρούς ρυθμούς και αποτελεί ιδανική βάση για εξερεύνηση. Από τις πιο γνωστές παραλίες ξεχωρίζουν η Χρυσή Ακτή για θαλάσσια σπορ, οι Κολυμπήθρες με τους χαρακτηριστικούς γρανιτένιους σχηματισμούς, η Σάντα Μαρία για οικογένειες και παρέες, καθώς και το Μοναστήρι για όσους αναζητούν οργανωμένη παραλία με beach bar. Στη Νάουσα και στη Σάντα Μαρία συναντά κανείς και ορισμένα από τα πιο δημοφιλή beach bars των Κυκλάδων.

Η πρόσβαση γίνεται είτε αεροπορικώς από την Αθήνα σε περίπου 40 λεπτά είτε ακτοπλοϊκώς από τον Πειραιά σε 3 έως 4 ώρες, ανάλογα με το δρομολόγιο. Για οικογένειες ή ταξιδιώτες που θέλουν να μεταφέρουν αυτοκίνητο, το πλοίο παραμένει η πιο συμφέρουσα επιλογή. Για διαμονή, η Παροικιά και η Αλυκή προσφέρονται περισσότερο για οικογένειες και όσους αναζητούν ηρεμία, ενώ η Νάουσα αποτελεί την κορυφαία επιλογή για όσους θέλουν να βρίσκονται στο επίκεντρο της δράσης. Πιο οικονομικές λύσεις μπορεί να βρει κανείς στις Λεύκες, στον Πρόδρομο και στα χωριά της ενδοχώρας, που προσφέρουν μια διαφορετική και πιο αυθεντική εικόνα του νησιού.

Οι εναλλακτικοί προορισμοί που ακολουθήσαμε και προτείνουμε:

1. Άγιοι Πάντες: Το υψηλότερο σημείο της Πάρου και ίσως η καλύτερη θέα σε ολόκληρο το νησί.

2. Αρχαία Λατομεία Μαρμάρου: Ένα κομμάτι της ιστορίας των Κυκλάδων, μακριά από τις κλασικές τουριστικές διαδρομές.

3. Παραλία Καλόγερος: Μία από τις πιο ιδιαίτερες παραλίες του νησιού, με φυσικό πηλό και θέα προς τη Νάξο.

4. Άγνωστοι κολπίσκοι ανατολικά του Καλόγερου: Μικρές παραλίες που προσεγγίζονται από χωματόδρομους και μονοπάτια, μακριά από τον πολύ κόσμο.

Μάρμαρο με ιστορία

Από εκεί συνεχίσαμε προς τα αρχαία λατομεία μαρμάρου. Έναν τόπο που κουβαλά αιώνες Ιστορίας, αλλά παραμένει σχεδόν άγνωστος στους περισσότερους επισκέπτες. Η σιωπή που επικρατεί σήμερα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το παρελθόν του. Από εδώ ξεκίνησε το περίφημο παριανό μάρμαρο, το υλικό που ταξίδεψε σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο και χρησιμοποιήθηκε σε μερικά από τα σημαντικότερα έργα της ελληνικής γλυπτικής. Δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ότι από αυτά τα ήσυχα σήμερα βουνά ξεκίνησε το υλικό που έδωσε μορφή σε μερικά από τα σημαντικότερα έργα της ελληνικής γλυπτικής. Κι όμως, κάπου εδώ γεννήθηκε το μάρμαρο που χρησιμοποιήθηκε για αριστουργήματα όπως η Νίκη της Σαμοθράκης και η Αφροδίτη της Μήλου, πριν ταξιδέψει σε ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο. Περπατώντας ανάμεσα στα ίχνη των παλιών εξορύξεων, νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε έναν τόπο που δεν εντυπωσιάζει με τον προφανή τρόπο. Δεν υπάρχουν εντυπωσιακές εγκαταστάσεις, ούτε οργανωμένες διαδρομές. Υπάρχει όμως η αίσθηση ότι κάτω από τα πόδια σου κρύβεται ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας των Κυκλάδων. Απ’ όσο καταλάβαμε, καλό θα είναι να μη φτάσεις βαθιά. Αν θέλεις να κάνεις κάτι, μπορείς να αγοράσεις προϊόντα από μάρμαρο στο τοπικό μαγαζί.

Βαθύ μπλε

Το βαθύ μπλε του Αιγαίου μάς περίμενε στην παραλία Καλόγερος. Μια από εκείνες τις γωνιές που σου θυμίζουν γιατί επιστρέφεις ξανά και ξανά στα νησιά. Ωραία παραλία, χωρίς πολύ κόσμο, σίγουρα διαφέρει από τις γνωστές κοσμοπολίτικες. Ακόμη και εκεί όμως πετύχαμε ορισμένους τουρίστες, με γουρούνες και μικρά αυτοκίνητα πόλης, γιατί εκεί πας απροβλημάτιστα από έναν απαλό χωματόδρομο.

Η περιέργεια… σκότωσε τη γάτα όμως. Θέλαμε να δούμε τι υπήρχε από την άλλη πλευρά. Κάναμε επιτόπου αναστροφή και βρεθήκαμε σε ένα στενό σημείο με χωματόδρομο, που δεν θα είναι φιλικός σε αυτοκίνητο που δεν είναι SUV. Πιο ψηλά στον «βράχο» πλέον, η Νάξος διαγραφόταν στον ορίζοντα, ο αέρας μύριζε αλάτι και ο χρόνος έμοιαζε να κυλά λίγο πιο αργά. Εάν έχεις όρεξη, από εκεί μπορείς να βρεις μονοπάτια για τους απομονωμένος κολπίσκους, που συνήθως φτάνεις με βαρκάκι. Θα μπορούσαμε εύκολα να περάσουμε εκεί ολόκληρο το απόγευμα. Η Πάρος όμως είχε ακόμη πολλά να μας δείξει.

Τα σοκάκια

Καθώς ο ήλιος πλησίαζε προς τη δύση του, βρεθήκαμε στη Νάουσα. Η αντίθεση με όσα είχαμε δει μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν σχεδόν απόλυτη. Τα σοκάκια γέμιζαν κόσμο, τα εστιατόρια ετοιμάζονταν για μια ακόμη γεμάτη βραδιά και το μικρό λιμάνι μετατρεπόταν στο κέντρο της καλοκαιρινής ζωής του νησιού. Εδώ εκτιμήσαμε για ακόμη μια φορά έναν διαφορετικό χαρακτήρα του e Vitara. Μετά από ώρες σε χωματόδρομους και επαρχιακές διαδρομές, οι συμπαγείς διαστάσεις του αποδείχθηκαν ιδανικές για τα στενά ενός κυκλαδίτικου οικισμού. Η ευελιξία του ταίριαζε απόλυτα στο περιβάλλον, υπενθυμίζοντάς μας ότι ένα αυτοκίνητο ιδανικό για roadtrips πρέπει να προσαρμόζεται σε κάθε συνθήκη.

Όσο το φως έσβηνε, η Νάουσα άλλαζε πρόσωπο. Τα τραπέζια γέμιζαν, οι παρέες πλήθαιναν και τα σοκάκια αποκτούσαν τη γνώριμη καλοκαιρινή τους ζωντάνια. Άλλοι επέλεγαν ένα χαλαρό δείπνο δίπλα στο λιμάνι, άλλοι μια βόλτα στα στενά με ένα παγωτό στο χέρι και αρκετοί θα συνέχιζαν μέχρι αργά σε κάποιο από τα μπαρ που φημίζονται για τα πάρτι τους. Δεν είναι πολλά πλέον, αυτά που τουλάχιστον «σβήνουν» τις πρώτες πρωινές ώρες. Περισσότερα είναι αυτά για το λεγόμενο… χαλαρό ποτάκι. Και ακόμη περισσότερες οι επιλογές για καλό φαγητό, είτε αυτό είναι κάποια streedfoodάδικη αμερικανιά είτε είναι κάτι πιο εκλεπτυσμένο . Κάπως έτσι κύλησε και η πρώτη μας ημέρα στο νησί, πριν το ταξίδι συνεχιστεί το επόμενο πρωί προς την Αντίπαρο.

Απέναντι…

Το επόμενο πρωί αφήσαμε πίσω μας την Πάρο και κατευθυνθήκαμε προς την Πούντα. Από εδώ αναχωρούν συνεχώς τα μικρά φέρι που συνδέουν τα δύο νησιά, σε μια διαδρομή που διαρκεί λιγότερο από δέκα λεπτά. Τόσο λίγο, που σχεδόν δεν προλαβαίνεις να κατέβεις από το αυτοκίνητο για να χαζέψεις τη θέα. Κι όμως, μόλις πατήσεις το πόδι σου στην Αντίπαρο καταλαβαίνεις ότι κάτι αλλάζει. Παρότι τα δύο νησιά απέχουν μόλις λίγα εκατοντάδες μέτρα, η αίσθηση είναι διαφορετική. Οι ρυθμοί χαμηλώνουν, η κίνηση μειώνεται και η ατμόσφαιρα γίνεται πιο χαλαρή. Για δεκαετίες η Αντίπαρος ήταν γνωστή ως το νησί των κατασκηνωτών, των ταξιδιωτών που αναζητούσαν κάτι πιο αυθεντικό και λιγότερο οργανωμένο από τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων. Σήμερα μπορεί να έχει εξελιχθεί σημαντικά, διατηρεί όμως ακόμη αυτήν την αίσθηση ανεμελιάς που την έκανε ξεχωριστή.

Το νησί της ανεμελιάς

Για δεκαετίες η Αντίπαρος αποτελούσε το «μυστικό» των Κυκλάδων. Ένα μικρό νησί γνωστό κυρίως για το διάσημο κάμπινγκ του, τις ελεύθερες παραλίες και την ανεπιτήδευτη ατμόσφαιρα που προσείλκυε ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο. Από τη δεκαετία του ’70 μέχρι και τις αρχές των 2000s, ήταν συνώνυμη της ανεμελιάς και της πιο εναλλακτικής πλευράς του Αιγαίου. Σήμερα η εικόνα της έχει αλλάξει σημαντικά. Boutique ξενοδοχεία, ποιοτικά εστιατόρια, αναβαθμισμένες υπηρεσίες και πολυτελείς κατοικίες συνυπάρχουν πλέον με τον παραδοσιακό χαρακτήρα του νησιού. Η παρουσία διεθνών προσωπικοτήτων, με πιο γνωστό τον Tom Hanks, ο οποίος διατηρεί εξοχική κατοικία στην Αντίπαρο εδώ και αρκετά χρόνια, συνέβαλε ώστε το όνομα του νησιού να γίνει γνωστό πολύ πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Παρά την ανάπτυξη, η Αντίπαρος εξακολουθεί να διαφέρει αισθητά από την Πάρο. Είναι μικρότερη, πιο ήσυχη και κινείται σε χαμηλότερους ρυθμούς. Το ιστορικό κάμπινγκ εξακολουθεί να λειτουργεί και παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλές, ενώ παράλληλα υπάρχουν επιλογές διαμονής που καλύπτουν πλέον κάθε βαλάντιο, από οικονομικά δωμάτια μέχρι ιδιαίτερα πολυτελή καταλύματα.

Οι εναλλακτικοί προορισμοί που ακολουθήσαμε και προτείνουμε:

1.Σπήλαιο Αντιπάρου: Ένα από τα σημαντικότερα φυσικά αξιοθέατα του Αιγαίου και εμπειρία που αξίζει να ζήσεις έστω μία φορά.

2. Παραλία Φανερωμένη: πιο απομονωμένη και άγρια γωνιά του νησιού, με πρόσβαση μέσω χωματόδρομου.

3.Άγιος Γεώργιος: Το νοτιότερο χωριό της Αντιπάρου και ιδανικό σημείο για στάση δίπλα στη θάλασσα

4.Θέα προς το Δεσποτικό: Ένα από τα ομορφότερα τοπία των Κυκλάδων, ειδικά τις απογευματινές ώρες.

Κάτω από τη γη

Πρώτη μας στάση ήταν το περίφημο Σπήλαιο της Αντιπάρου. Ένα από τα σημαντικότερα φυσικά αξιοθέατα του Αιγαίου και σίγουρα ένα από τα μέρη που αξίζει να επισκεφθεί κανείς έστω μία φορά. Κατεβαίνοντας τα 411 σκαλιά – αν δεν έχετε ανάσες καλό είναι να αφήσετε αυτόν τον προορισμό, οι υπόλοιποι να πάρετε μαζί σας νερό – προς το εσωτερικό του, το φως αρχίζει να χάνεται πίσω σου και η θερμοκρασία πέφτει αισθητά. Οι εντυπωσιακοί σταλακτίτες και σταλαγμίτες δημιουργούν ένα σκηνικό που θυμίζει περισσότερο κινηματογραφική παραγωγή παρά φυσικό σχηματισμό. Από το σκοτάδι του σπηλαίου επιστρέψαμε ξανά στο εκτυφλωτικό φως των Κυκλάδων. Επόμενος προορισμός, η Φανερωμένη.

Στην άκρη

Αν υπάρχει ένα σημείο που συμπυκνώνει τον χαρακτήρα της Αντιπάρου, πιθανότατα είναι αυτό, ακόμη και αν πολλοί δεν θα συμφωνήσουν. Η πρόσβαση απαιτεί αρκετά χιλιόμετρα χωματόδρομου, κάτι που λειτουργεί σαν φυσικό φίλτρο για τους περισσότερους επισκέπτες. Όσο απομακρυνόμασταν από τον οικισμό τόσο λιγόστευαν τα αυτοκίνητα, μέχρι που μείναμε σχεδόν μόνοι μας με το τοπίο. Η διαδρομή ήταν από αυτές που σε κάνουν να χαμογελάς πίσω από το τιμόνι. Όχι γιατί είναι ακραία, αλλά γιατί σου θυμίζουν ότι η εξερεύνηση δεν χρειάζεται πάντα κάποιον εξωτικό προορισμό. Μερικές φορές αρκεί να στρίψεις στον σωστό χωματόδρομο. Εδώ το e Vitara έδειξε ίσως τον καλύτερό του εαυτό.

Η ανάρτηση απορροφούσε με ευκολία τις ανωμαλίες, η τετρακίνηση περνούσε διακριτικά τη δύναμη εκεί που χρειαζόταν και η καμπίνα παρέμενε εντυπωσιακά ήσυχη. Την ίδια στιγμή, ο ισχυρός κλιματισμός αποδεικνυόταν πολύτιμος σύμμαχος κάτω από τον καυτό κυκλαδίτικο ήλιο. Η παραλία Φανερωμένη μάς αποζημίωσε με το παραπάνω. Βράχια, γαλαζοπράσινα νερά και μια αίσθηση απομόνωσης που δύσκολα συναντάς τους «καυτούς» καλοκαιρινούς μήνες στις Κυκλάδες. Από εκείνα τα μέρη που δεν εντυπωσιάζουν μόνο με την ομορφιά τους, αλλά και με το γεγονός ότι εξακολουθούν να παραμένουν σχετικά ανεπηρέαστα από τον μαζικό τουρισμό.

Το βλέμμα στο Δεσποτικό

Το ταξίδι μας στην Αντίπαρο ολοκληρώθηκε στον Άγιο Γεώργιο, στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού. Ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό, που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει σημαντική ανάπτυξη, χωρίς όμως να έχει χάσει τον χαρακτήρα του. Από εδώ η θέα προς το Δεσποτικό είναι πραγματικά μοναδική. Το ακατοίκητο νησί απέναντι μοιάζει να επιπλέει στο Αιγαίο, θυμίζοντας πόσο διαφορετικές ήταν κάποτε οι Κυκλάδες. Καθίσαμε για φαγητό δίπλα στη θάλασσα, αφήνοντας τον χρόνο να κυλήσει χωρίς πρόγραμμα. Ήταν ίσως ο ιδανικός τρόπος να ολοκληρωθεί αυτό το οδοιπορικό.

Ζεις άνετα με EV στο νησί;

Η σύντομη απάντηση είναι ναι. Η Πάρος διαθέτει πλέον ένα από τα πιο αναπτυγμένα δίκτυα φόρτισης στις Κυκλάδες, με περίπου δέκα σημεία ταχυφόρτισης DC και αρκετούς ακόμη φορτιστές AC σε διαφορετικά σημεία του νησιού. Στη δική μας περίπτωση, μια στάση περίπου 15 λεπτών μετά την αποβίβαση ήταν αρκετή για να συνεχίσουμε το πρόγραμμα των επόμενων 2 ημερών χωρίς άγχος. Οι αποστάσεις είναι μικρές, γεγονός που ευνοεί ιδιαίτερα τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Ακόμη και με αρκετούς χωματόδρομους, συνεχείς στάσεις για φωτογραφίες και χρήση κλιματισμού, το συνολικό κόστος ενέργειας παρέμεινε εντυπωσιακά χαμηλό. Με περίπου 15 ευρώ φόρτισης μπορέσαμε να κινηθούμε σε ολόκληρο το νησί χωρίς κανέναν περιορισμό. Αν θέλαμε γυρνούσαμε χωρίς να ξαναφορτίσουμε. Πιστεύουμε ότι για διακοπές, μια βραδινή πλήρης φόρτιση σε AC που κοστίζει ακόμη λιγότερο θα είναι ιδανική, ακόμη και για 5 ημέρες. Το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζει ο επισκέπτης είναι ο προγραμματισμός του ταξιδιού με το πλοίο, καθώς οι ισχύοντες κανονισμοί προβλέπουν ότι η μπαταρία των αμιγώς ηλεκτρικών οχημάτων δεν πρέπει να ξεπερνά το 40% κατά την επιβίβαση. Από εκεί και πέρα, οι Κυκλάδες αποδεικνύονται πολύ πιο φιλικές προς την ηλεκτροκίνηση απ’ όσο φαντάζονται οι περισσότεροι.

Το τέλος του δρόμου

Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε το δεύτερο Suzuki Off Road Story. Με άμμο στα παπούτσια, σκόνη στους θόλους και εικόνες που δύσκολα ξεχνιούνται. Το νέο e Vitara απέδειξε ότι η ηλεκτροκίνηση δεν σημαίνει απαραίτητα αλλαγή φιλοσοφίας. Παραμένει ένα Vitara. Ένα αυτοκίνητο που σε ενθαρρύνει να αφήσεις τον κεντρικό δρόμο και να ακολουθήσεις την περιέργειά σου. Όσο για την Πάρο και την Αντίπαρο, το συμπέρασμα είναι εξίσου απλό. Οι περισσότεροι έρχονται εδώ για τις παραλίες, τα σοκάκια και τις καλοκαιρινές φωτογραφίες. Όσοι όμως αποφασίσουν να ψάξουν λίγο περισσότερο, θα ανακαλύψουν δύο νησιά που εξακολουθούν να κρύβουν μικρές εκπλήξεις πίσω από κάθε στροφή. Και συνήθως εκεί βρίσκονται οι καλύτερες ιστορίες.

 

BLUE STAR DELOS

Οι Κυκλάδες ξεκινούν από το ταξίδι

Υπάρχουν προορισμοί όπου το ταξίδι αποτελεί απλώς το μέσο για να φτάσεις. Οι Κυκλάδες δεν ανήκουν σε αυτούς. Το Blue Star Delos αποτελεί μία από τις πιο σύγχρονες επιλογές για τις Κυκλάδες, συνδυάζοντας υψηλή ταχύτητα, άνετους χώρους και ποιοτικές υπηρεσίες. Η εμπειρία της Business Class προσφέρει αναπαυτικά καθίσματα, ήσυχο περιβάλλον και άμεση πρόσβαση σε όλους τους χώρους του πλοίου. Το ταξίδι από τον Πειραιά μέχρι την Πάρο διαρκεί περίπου τέσσερις ώρες, χρόνος που περνά ευχάριστα είτε απολαμβάνοντας το πρωινό ή το γεύμα σου είτε χαζεύοντας το Αιγαίο από το κατάστρωμα.